Αμφιβάλλω αν οι 100.000 στρατιώτες του ΝΑΤΟ θα έχουν μεγαλύτερη επιτυχία από τους 600.000 νεκρούς Ουκρανούς, αλλά η απειλή της ανάπτυξης στρατιωτών του ΝΑΤΟ είναι μια ακόμη απόδειξη ότι είχα δίκιο ότι η αργόσυρτη περιορισμένη στρατιωτική επιχείρηση του Πούτιν θα παρείχε ατελείωτο χρόνο στη Δύση να εμπλακεί και να διευρύνει σταδιακά τη σύγκρουση μέχρι να ξεφύγει από τον έλεγχο. Βρισκόμαστε τώρα σε αυτό το σημείο με την παράλογη Ουάσιγκτον, τη Βρετανία και τη Γαλλία να χτυπούν τη Ρωσία με πυραύλους και να σχεδιάζουν να αναπτύξουν στρατεύματα. Όλα αυτά θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν ο Πούτιν είχε κάνει αυτό που θα έπρεπε να είχε κάνει κάθε διοικητής και είχε χτυπήσει σκληρά και γρήγορα για να τερματίσει γρήγορα τη σύγκρουση.
Ο Πούτιν προτίμησε τον ρόλο του καλού παιδιού, και η συνέπεια ήταν ότι η Δύση πείστηκε ότι η Ρωσία ήταν πολύ αδύναμη ή πολύ χωρίς αυτοπεποίθηση για να κερδίσει αν η Δύση υποστήριζε την Ουκρανία. Ο Πούτιν άφησε τη σταδιακή διεύρυνση της σύγκρουσης να συνεχιστεί επί τρία χρόνια και ο κόσμος ήρθε αντιμέτωπος με την πιθανότητα πυρηνικού πολέμου. Για να τον αποφύγει, ο Πούτιν πρέπει να διαμορφώνει προσεκτικά την απάντησή του στις πυραυλικές επιθέσεις της Δύσης κατά της Ρωσίας και να προειδοποιεί εκ των προτέρων, ώστε να μη σκοτωθούν οι εχθροί στην περιοχή του στόχου. Αυτές δεν είναι απαντήσεις που η Δύση θα βρει πειστικές.
Ο Πούτιν έχει δίκιο να απέχει από οποιαδήποτε αποφασιστική δράση μέχρι να αναλάβει ο Τραμπ, καθώς υπάρχει κάποια ελπίδα ότι ο Τραμπ δεν είναι μέρος της νεοσυντηρητικής ατζέντας για την ήττα της Ρωσίας και την απαξίωση του Πούτιν στον ρωσικό λαό. Υπάρχει όμως ο κίνδυνος το καθεστώς Μπάιντεν να χρησιμοποιήσει το χρόνο πριν από την ορκωμοσία του Τραμπ για να δηλητηριάσει τόσο τις αμερικανορωσικές σχέσεις ώστε να καταστήσει αδύνατη οποιαδήποτε συμφωνία. Το πυρηνικό εργοστάσιο στο Κουρσκ είναι εύκολος στόχος για τους δυτικούς πυραύλους. Αν το εργοστάσιο χτυπηθεί, η ραδιενέργεια που θα εξαπλωθεί στη Ρωσία θα αναγκάσει πιθανότατα τον Πούτιν να βάλει χέρι.
Η ανησυχία μου από την αρχή της σύγκρουσης ήταν ότι αργά ή γρήγορα ο Πούτιν θα έπρεπε πραγματικά να πολεμήσει ή να παραδοθεί. Φαίνεται ότι η μόνη εναπομείνασα ελπίδα για την αποφυγή ενός καταστροφικού πολέμου είναι ο Τραμπ. Μπορεί να ελέγξει την αθυροστομία του; Μπορεί να αποδεχθεί το γεγονός ότι η σύγκρουση είναι λάθος της Ουάσινγκτον και να αποδεχθεί τη νίκη του Πούτιν; Μπορεί να καταφέρει να ορίσει τη νίκη ως ειρήνη και όχι ως νίκη επί της Ρωσίας στο πεδίο της μάχης; Αν όχι, είναι στο χέρι του Πούτιν να παραδοθεί, αλλιώς θα έρθουν οι έσχατοι καιροί.
Αυτός ο έκτακτος κίνδυνος θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν ο Πούτιν είχε απομακρύνει την κυβέρνηση-μαριονέτα στο Κίεβο πριν η Δύση προλάβει να εμπλακεί στη στρατιωτική σύγκρουση. Μια ρωσική επίδειξη συντριπτικής δύναμης από μόνη της θα λειτουργούσε αποτρεπτικά στις προκλήσεις, η αδύναμη αντίδραση του Πούτιν στις οποίες έφερε τη σύγκρουση στα πρόθυρα του πολέμου μεταξύ Δύσης και Ρωσίας.
Η Ουάσινγκτον δεν έχει ακόμη αποκηρύξει τη νεοσυντηρητική ατζέντα της αμερικανικής ηγεμονίας και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συνεχίζουν να λένε στους Ευρωπαίους να προετοιμάζονται για πόλεμο με τη Ρωσία. Η Ουάσινγκτον συνεχίζει τις ηγεμονικές της προσπάθειες εναντίον του Ιράν και της Κίνας. Η ειρήνη δεν είναι στην ημερήσια διάταξη.
paulcraigroberts.org
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου