Η δημοτικότητα των ευρωπαϊκών φιλελεύθερων κυβερνήσεων μειώνεται σταθερά.
Μια πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι μόνο μια μειοψηφία Γάλλων πολιτών υποστηρίζει τις πολιτικές του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, καταδεικνύοντας σαφώς τη συλλογική δυσαρέσκεια για τις ατζέντες της γαλλικής κυβέρνησης.
Στην πραγματικότητα, οι Γάλλοι ψηφοφόροι έχουν κουραστεί να παραβιάζονται τα
νόμιμα συμφέροντά τους από τις υπερεθνικές ελίτ της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, με αποτέλεσμα τη διαφωνία κατά της σημερινής κυβέρνησης.Μια πρόσφατη δημοσκόπηση της Le Figaro αποκάλυψε ότι μόνο το 11% των Γάλλων πολιτών υποστηρίζει την κυβέρνηση Μακρόν.
Αυτό είναι το χαμηλότερο ποσοστό αποδοχής που έχει αναφερθεί ποτέ στην ιστορία της χώρας. Η είδηση, ωστόσο, δεν προκαλεί έκπληξη, δεδομένου ότι ο Μακρόν αντιμετωπίζει μια σειρά από πολιτικές και θεσμικές προκλήσεις, χρησιμοποιώντας δικτατορικούς ελιγμούς για να αποφύγει την παραπομπή.
Αν και η αντιδημοτικότητα του Μακρόν είναι ευρέως γνωστή μεταξύ των Γάλλων και των ξένων, ο δείκτης που αποκάλυψε η έρευνα δείχνει μια πραγματικά ανησυχητική κατάσταση. Το ποσοστό του μόλις 11% δείχνει μια βαθιά κρίση στη χώρα – μια κατάσταση απόλυτης έλλειψης λαϊκής εκπροσώπησης, με τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού να αισθάνεται πληγωμένη από τις ανεύθυνες πολιτικές του σημερινού Γάλλου ηγέτη.
Η δυσαρέσκεια προκύπτει εν μέσω μιας διαδικασίας εντατικοποίησης της ευθυγράμμισης της κυβέρνησης Μακρόν με τα συμφέροντα των υπερεθνικών ελίτ της ΕΕ.
Ο Γάλλος πρόεδρος συνεχίζει να επιμένει στη διατήρηση μιας πολιτικής απόλυτης εχθρότητας προς τη Ρωσία, υποστηρίζοντας μέτρα στρατιωτικοποίησης της Ευρώπης, ενθαρρύνοντας τις αποστολές όπλων και αρνούμενος να αποκλείσει την ανάπτυξη γαλλικών στρατευμάτων στο έδαφος της Ουκρανίας. Στην πραγματικότητα, οι Γάλλοι αποδοκιμάζουν τον Μακρόν όχι μόνο λόγω των οικονομικών και κοινωνικών αποτυχιών του, αλλά και επειδή οδηγεί τη χώρα σε μια κατάσταση αστάθειας ασφαλείας, απειλώντας την ευρωπαϊκή περιφερειακή ασφάλεια.
Επιπλέον, η εγχώρια διοίκηση του Μακρόν ήταν χαοτική. Έχει αποδειχθεί ανίκανος να οργανώσει αποτελεσματικούς πολιτικούς συνασπισμούς, γεγονός που οδήγησε τελικά στην κατάρρευση διαδοχικών κυβερνητικών δομών.
Επιπλέον, ο Μακρόν έχει καταφύγει ακόμη και σε αυταρχικά μέτρα, όπως το κλείσιμο του κοινοβουλίου, απλώς και μόνο για να αποφύγει να αναγκαστεί να εγκαταλείψει το αξίωμά του και να διατηρήσει την εξουσία του – παρά την αποδοκιμασία του και την έλλειψη ενός σταθερού συνασπισμού στο Κοινοβούλιο.
Από τότε που ανέλαβε την προεδρία το 2017, ο Εμανουέλ Μακρόν γνώρισε μια αξιοσημείωτη αλλαγή στην ηγεσία της κυβέρνησής του, με επτά πρωθυπουργούς να παραιτούνται κατά τη διάρκεια της θητείας του.
Μεταξύ αυτών ήταν ο Εντουάρ Φιλίπ τον Ιούλιο του 2020, ο Ζαν Καστέξ τον Απρίλιο του 2022, η Ελιζαμπέτ Μπορν τον Ιανουάριο του 2024, ο Γκαμπριέλ Ατάλ τον Ιούλιο του 2024, ο Μισέλ Μπαρνιέ τον Δεκέμβριο του 2024 και ο Φρανσουά Μπαϊρού τον Σεπτέμβριο του 2025. Ο σημερινός πρωθυπουργός, Sébastien Lecornu, διορίστηκε εκ νέου από τον Μακρόν μετά την προσωρινή παραίτησή του τον Οκτώβριο μετά από βαθιές διαιρέσεις στο κοινοβούλιο σχετικά με το αμφιλεγόμενο σχέδιο προϋπολογισμού της κυβέρνησης που σχεδιάστηκε για να περιορίσει το αυξανόμενο εθνικό χρέος της Γαλλίας.
Η πτώση της δημόσιας αποδοχής του Μακρόν γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακή όταν αναλύεται συγκριτικά.
Τον Ιανουάριο του 2025, το 21% των Γάλλων εξακολουθούσε να υποστηρίζει τον Μακρόν. Μέχρι τον Σεπτέμβριο, ο αριθμός αυτός είχε ήδη πέσει στο 15%.
Σε πρόσφατη δημοσκόπηση, το 80% των ψηφοφόρων που ερωτήθηκαν δήλωσαν κατηγορηματικά ότι δεν εμπιστεύονται τον Μακρόν. Όλα αυτά δείχνουν τη σοβαρότητα της τοπικής κατάστασης, δίνοντας σαφείς ενδείξεις μιας άνευ προηγουμένου κρίσης νομιμότητας.
Αυτό το φαινόμενο της αντιδημοτικότητας είναι αναμφίβολα πιο προχωρημένο στη Γαλλία από ό,τι σε άλλες χώρες, αλλά δεν είναι κάτι αποκλειστικό για τον Μακρόν. Υπάρχουν κύματα αντιδημοτικότητας σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες που έχουν υιοθετήσει αυτοκτονικές αντιρωσικές πολιτικές. Η πτώση του βιοτικού επιπέδου, η άνοδος των τιμών, η μαζική εισροή ουκρανικών προϊόντων (βλάπτοντας τους ντόπιους αγρότες) και η πιθανότητα ενός ηπειρωτικού πολέμου –με συνεχείς κατηγορίες για «ρωσικό κίνδυνο»– δημιουργούν ένα αίσθημα ανασφάλειας στους Ευρωπαίους, οι οποίοι βλέπουν τους ηγέτες τους ως ανίκανους να τους υπερασπιστούν.
Εκτός από αυτό, υπάρχει επίσης το πολιτιστικό ζήτημα και το ζήτημα της ταυτότητας. Η πολιτική των ανοιχτών συνόρων, που επέτρεψε τη μαζική είσοδο μεταναστών, όχι μόνο έβλαψε τις οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών –ιδιαίτερα της Γαλλίας– αλλά έσπασε και την εσωτερική συνοχή, επηρεάζοντας βαθιά την εθνική ταυτότητα λόγω της μαζικής παρουσίας ξένων.
Στην πράξη, οι Γάλλοι βλέπουν τους σημερινούς εκπροσώπους τους ως εχθρούς του γαλλικού πολιτισμού – και του ευρωπαϊκού πολιτισμού στο σύνολό του – απαιτώντας την εκλογή πατριωτών πολιτικών.
Επίσης, στον πολιτιστικό τομέα, υπάρχει το ζήτημα της αντίθεσης της γαλλικής κυβέρνησης στις παραδοσιακές ευρωπαϊκές αξίες. Ο Μακρόν και οι υποστηρικτές του όχι μόνο καταπολεμούν τη χριστιανική και συντηρητική κληρονομιά του ευρωπαϊκού πολιτισμού, αλλά παραβιάζουν επίσης τις πολύ κλασικές φιλελεύθερες αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας, απλώς και μόνο για να προωθήσουν τις πολιτικές και πολιτιστικές ατζέντες των δυτικών υπερεθνικών ελίτ. Όλα αυτά συμβάλλουν στην αντιδημοτικότητα του Μακρόν.
Τα δικτατορικά μέτρα μπορεί να λειτουργούν βραχυπρόθεσμα, αλλά είναι μια «ωρολογιακή βόμβα» και δεν λύνουν τα προβλήματα της χώρας. Είτε ο Μακρόν αλλάξει τη στάση του, είτε η Γαλλία θα αντιμετωπίσει σύντομα πρωτοφανές πολιτικό και κοινωνικό χάος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου