Έλεγε ο πατέρας Γεράσιμος πως κατά την ακολουθία της ιεράς Προσκομιδής πολλές φορές ο ίδιος ερχόταν σε έκσταση και Πνευματικώ τω τρόπω ο ίδιος έφτανε έως το «χείλος του τείχους» του Άδη.
Έλεγε ο παππούλης ότι έβλεπε με τα μάτια της ψυχής του έναν τεράστιο τοίχο μιας υπέρ-γιγάντιας μάνδρας, όπου εκεί μεταφερόταν ο ίδιος Αγιοπνευματικά, προκειμένου ο ίδιος να ακούσει και να μνημονεύσει χιλιάδες ονόματα ψυχών που ζούσαν μέσα στον κολασμένο Άδη.
Ο πατέρας Γεράσιμος διηγιόταν πως οι ψυχές που εμφανιζόταν από μόνες τους μέσα στο σκοτάδι δεν έλεγαν έτσι απλά το μικρό τους βαπτιστικό όνομα, αλλά ότι αυτές οι ψυχές κυριολεκτικά ούρλιαζαν την ώρα που έλεγαν στον πατέρα Γεράσιμο η καθεμία το όνομά τους.
Αυτές οι ξεχασμένες ψυχές προκαλούσαν στον παππούλη πολύ μεγάλη οδύνη,
ατέρμονα δάκρυα και συμπονετική αγωνία, λέγοντάς του για παράδειγμα:
-"Πάτεεερ... με λένε Αικατερίνη!
Είμαι 300 χρόνια αμνημόνευτη!
Μη με ξεχνάς!
Κάνε λίγο έλεος και για μένα παππούλη μου!"
Κατ’ αυτόν τον τρόπο εμφανίζονταν και δίνονταν από τις ίδιες τις αμνημόνευτες ψυχές τα μικρά ονόματά τους στον πατέρα Γεράσιμο, κατά χιλιάδες σε αριθμό και κατά την εκάστοτε τέλεση της ιεράς Προσκομιδής από τον ίδιο.
Η πατρική χαρά και η συγκίνηση του παππούλη την κάθε φορά που εμφανιζόταν οι ψυχές σε αυτόν ήταν απερίγραπτη, διότι,
κατά την ώρα της αγίας Πρόθεσης,
ο ίδιος «μετάγγιζε» τη γεύση του παραδείσου στις αμνημόνευτες και πεινασμένες ψυχές,
τις οποίες την κάθε φορά επέτρεπε ο Κύριος να αυτό-παρουσιασθούν από μόνες τους μπροστά στον παππούλη.
Έλεγε, λόγου χάρη, μια άλλη ψυχή που και αυτή αυτό-εμφανιζόταν μέσα στο σκοτάδι
και η ίδια βρισκόταν πίσω από το γιγάντιο και τρομακτικό «τείχος» του Άδη:
-"Παππούλη, έχω 1200 χρόνια νηστικός,
με λένε Δημήτριο,
δείξε και σε εμένα έλεος!"
Ή, ακόμη:
-" Πάτερ, δεν μου έχει δώσει κανένας λίγο έστω φαγητό για πάνω από 700 χρόνια τώρα,
με λένε Ιωάννη, κάνε πατρική αγάπη και για εμένα! Κλπ..."
Το πλέον συγκλονιστικό και άκρως χαροποιό γεγονός ήταν το ακόλουθο σε σχέση με τις αυτό-παρουσιαζόμενες στον παππούλη και έως τώρα κολασμένες ψυχές.
Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ή και κάποια χρόνια ίσως, εμφανιζόταν κάποιες ψυχές μέσα στο Ιερό, στη δεξιά πλευρά
και αφού έβαζαν πρώτα όλες τους στρωτή μετάνοια,
έλεγαν στη συνέχεια στον πατέρα Γεράσιμο:
-" Παππούλη, είμαι η Αικατερίνη, που για 300 χρόνια δεν είχα μνημονευθεί,
σε ευχαριστώ πάτερ μου".. και μετά η ψυχή εξαφανιζόταν μέσα στο φως!
Το ίδιο έκανε και ο Δημήτριος, ο Ιωάννης, κλπ!
Κάποτε ρώτησα τον πατέρα Γεράσιμο:
- Παππούλη, σε αυτή την κατάσταση της έκστασης, πόσες ψυχές μπορούσες και έβλεπες με τα μάτια της ψυχής σου σε κάθε ακολουθία της αγίας Προσκομιδής που εσύ τελούσες;
Και ο ίδιος απάντησε:
- Μπορεί οι «επισκέψεις» των αμνημόνευτων ψυχών να έφταναν μέχρι και 7.000 με 8.000 ψυχές την κάθε φορά! Ναι, σωστά άκουσες!
Και όλες αυτές η κατά Θεία παραχώρηση «επισκέψεις», παιδί μου, γινόταν μέσα σε χρόνο δυο με τριών μόνον λεπτών,
κατά τον δικό μας ανθρώπινο ή κοσμικό χρόνο!
Δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για τον Κύριο στο πνευματικό Του στερέωμα.
Και το ασύλληπτο γεγονός για εμάς τους ανθρώπους, παιδί μου, ήταν ότι πάντα θυμόμουνα απέξω, ένα-ένα και όλα αυτά τα χιλιάδες ονόματα που μνημόνευα!
Κύριος οίδε!
Αυτή ήταν η σωστική ελεημοσύνη για τον πατέρα Γεράσιμο, σύμφωνα με το άγιο σχέδιο του Τριαδικού μας Θεού.
Μετά από αυτές τις διηγήσεις,
πίεζα αφόρητα κάποιες φορές τον παππούλη για να πει ακόμα περισσότερες και σχετικές πληροφορίες.
Μέχρι που κάποια στιγμή εξομολογήθηκε ο ίδιος το ακόλουθο:
- Την κάθε φορά που αποκάλυπτε ένα Άνωθεν θαυμαστό γεγονός, επέτρεπε στη συνέχεια ο Κύριος να πειραχθεί πολύ σκληρά ο παππούλης από τον πειρασμό.
Ευλογημένε, έλεγε, λυπήσου με, όχι άλλο ξύλο!.
Έλεγε ο παππούλης ότι έβλεπε με τα μάτια της ψυχής του έναν τεράστιο τοίχο μιας υπέρ-γιγάντιας μάνδρας, όπου εκεί μεταφερόταν ο ίδιος Αγιοπνευματικά, προκειμένου ο ίδιος να ακούσει και να μνημονεύσει χιλιάδες ονόματα ψυχών που ζούσαν μέσα στον κολασμένο Άδη.
Ο πατέρας Γεράσιμος διηγιόταν πως οι ψυχές που εμφανιζόταν από μόνες τους μέσα στο σκοτάδι δεν έλεγαν έτσι απλά το μικρό τους βαπτιστικό όνομα, αλλά ότι αυτές οι ψυχές κυριολεκτικά ούρλιαζαν την ώρα που έλεγαν στον πατέρα Γεράσιμο η καθεμία το όνομά τους.
Αυτές οι ξεχασμένες ψυχές προκαλούσαν στον παππούλη πολύ μεγάλη οδύνη,
ατέρμονα δάκρυα και συμπονετική αγωνία, λέγοντάς του για παράδειγμα:
-"Πάτεεερ... με λένε Αικατερίνη!
Είμαι 300 χρόνια αμνημόνευτη!
Μη με ξεχνάς!
Κάνε λίγο έλεος και για μένα παππούλη μου!"
Κατ’ αυτόν τον τρόπο εμφανίζονταν και δίνονταν από τις ίδιες τις αμνημόνευτες ψυχές τα μικρά ονόματά τους στον πατέρα Γεράσιμο, κατά χιλιάδες σε αριθμό και κατά την εκάστοτε τέλεση της ιεράς Προσκομιδής από τον ίδιο.
Η πατρική χαρά και η συγκίνηση του παππούλη την κάθε φορά που εμφανιζόταν οι ψυχές σε αυτόν ήταν απερίγραπτη, διότι,
κατά την ώρα της αγίας Πρόθεσης,
ο ίδιος «μετάγγιζε» τη γεύση του παραδείσου στις αμνημόνευτες και πεινασμένες ψυχές,
τις οποίες την κάθε φορά επέτρεπε ο Κύριος να αυτό-παρουσιασθούν από μόνες τους μπροστά στον παππούλη.
Έλεγε, λόγου χάρη, μια άλλη ψυχή που και αυτή αυτό-εμφανιζόταν μέσα στο σκοτάδι
και η ίδια βρισκόταν πίσω από το γιγάντιο και τρομακτικό «τείχος» του Άδη:
-"Παππούλη, έχω 1200 χρόνια νηστικός,
με λένε Δημήτριο,
δείξε και σε εμένα έλεος!"
Ή, ακόμη:
-" Πάτερ, δεν μου έχει δώσει κανένας λίγο έστω φαγητό για πάνω από 700 χρόνια τώρα,
με λένε Ιωάννη, κάνε πατρική αγάπη και για εμένα! Κλπ..."
Το πλέον συγκλονιστικό και άκρως χαροποιό γεγονός ήταν το ακόλουθο σε σχέση με τις αυτό-παρουσιαζόμενες στον παππούλη και έως τώρα κολασμένες ψυχές.
Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ή και κάποια χρόνια ίσως, εμφανιζόταν κάποιες ψυχές μέσα στο Ιερό, στη δεξιά πλευρά
και αφού έβαζαν πρώτα όλες τους στρωτή μετάνοια,
έλεγαν στη συνέχεια στον πατέρα Γεράσιμο:
-" Παππούλη, είμαι η Αικατερίνη, που για 300 χρόνια δεν είχα μνημονευθεί,
σε ευχαριστώ πάτερ μου".. και μετά η ψυχή εξαφανιζόταν μέσα στο φως!
Το ίδιο έκανε και ο Δημήτριος, ο Ιωάννης, κλπ!
Κάποτε ρώτησα τον πατέρα Γεράσιμο:
- Παππούλη, σε αυτή την κατάσταση της έκστασης, πόσες ψυχές μπορούσες και έβλεπες με τα μάτια της ψυχής σου σε κάθε ακολουθία της αγίας Προσκομιδής που εσύ τελούσες;
Και ο ίδιος απάντησε:
- Μπορεί οι «επισκέψεις» των αμνημόνευτων ψυχών να έφταναν μέχρι και 7.000 με 8.000 ψυχές την κάθε φορά! Ναι, σωστά άκουσες!
Και όλες αυτές η κατά Θεία παραχώρηση «επισκέψεις», παιδί μου, γινόταν μέσα σε χρόνο δυο με τριών μόνον λεπτών,
κατά τον δικό μας ανθρώπινο ή κοσμικό χρόνο!
Δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για τον Κύριο στο πνευματικό Του στερέωμα.
Και το ασύλληπτο γεγονός για εμάς τους ανθρώπους, παιδί μου, ήταν ότι πάντα θυμόμουνα απέξω, ένα-ένα και όλα αυτά τα χιλιάδες ονόματα που μνημόνευα!
Κύριος οίδε!
Αυτή ήταν η σωστική ελεημοσύνη για τον πατέρα Γεράσιμο, σύμφωνα με το άγιο σχέδιο του Τριαδικού μας Θεού.
Μετά από αυτές τις διηγήσεις,
πίεζα αφόρητα κάποιες φορές τον παππούλη για να πει ακόμα περισσότερες και σχετικές πληροφορίες.
Μέχρι που κάποια στιγμή εξομολογήθηκε ο ίδιος το ακόλουθο:
- Την κάθε φορά που αποκάλυπτε ένα Άνωθεν θαυμαστό γεγονός, επέτρεπε στη συνέχεια ο Κύριος να πειραχθεί πολύ σκληρά ο παππούλης από τον πειρασμό.
Ευλογημένε, έλεγε, λυπήσου με, όχι άλλο ξύλο!.
Από το Ένθετο τεύχος, ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, Ιούλιος 2025
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου