Το υπουργείο Άμυνας της Ολλανδίας δημοσίευσε τις «Οδηγίες για την Ενεργειακή Ασφάλεια», μια εθνική στρατηγική που αποσκοπεί στη διασφάλιση αξιόπιστου ενεργειακού εφοδιασμού για τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας. Παρότι το έγγραφο εκπονήθηκε από ένα μόνο κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ, αποτυπώνει μια ευρύτερη πραγματικότητα· η ενεργειακή ασφάλεια είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη
στρατιωτική ισχύ.Οι οδηγίες ορίζουν την ενεργειακή ασφάλεια ως τη συνεχή διαθεσιμότητα αξιόπιστης και οικονομικά προσιτής ενέργειας τόσο για δραστηριότητες σε καιρό ειρήνης όσο και για στρατιωτικές επιχειρήσεις. Αναφέρεται ρητά στην «πολιτική ενός καυσίμου» του ΝΑΤΟ, βάσει της οποίας η στρατιωτική εφοδιαστική στηρίζεται σε υγρά ορυκτά καύσιμα, ιδίως στην κηροζίνη, ώστε να διασφαλίζεται η διαλειτουργικότητα μεταξύ των συμμαχικών δυνάμεων.
Σήμερα, περισσότερο από το 95% των στρατιωτικών αεροσκαφών, πλοίων και οχημάτων της Ολλανδίας χρησιμοποιεί υδρογονάνθρακες ως καύσιμο.
Παρ’ όλα αυτά, οι υποστηρικτές της ενεργειακής μετάβασης στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθούν να δαιμονοποιούν τα ορυκτά καύσιμα και να προωθούν την αιολική και την ηλιακή ενέργεια, οι οποίες, έπειτα από δύο δεκαετίες επιδοτήσεων, καλύπτουν λίγο περισσότερο από το 3% των παγκόσμιων ενεργειακών αναγκών.
Ακόμη και το ολλανδικό έγγραφο κάνει την αναμενόμενη αναφορά στην πολιτική της ΕΕ για τη μείωση των εκπομπών άνθρακα, όμως η ανάγκη για υγρούς υδρογονάνθρακες δεν πρόκειται να καλυφθεί με ρητορική για το κλίμα.
Το βασικό συμπέρασμα για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής στις ΗΠΑ είναι ότι η ενεργειακή πολιτική της ΕΕ πρέπει να συνυπολογίζεται κατά την αξιολόγηση των αμυντικών δυνατοτήτων της Ευρώπης.
Η σημασία του ολλανδικού εγγράφου για την ασφάλεια υπερβαίνει τη στρατιωτική εφοδιαστική. Αποτελεί προειδοποίηση ότι η ενέργεια δεν είναι απλώς περιβαλλοντικό ή οικονομικό ζήτημα. Είναι πρωτίστως ζήτημα εθνικής ασφάλειας.
Οι ένοπλες δυνάμεις, η βιομηχανική παραγωγή, τα δίκτυα μεταφορών και οι κρίσιμες υποδομές εξαρτώνται στο σύνολό τους από την επάρκεια και την αξιοπιστία του ενεργειακού εφοδιασμού. Χωρίς αυτές, υπονομεύονται η στρατιωτική ετοιμότητα, η οικονομική ισχύς και η εθνική αυτονομία.
Διαχρονικά, η ενέργεια αποτέλεσε θεμέλιο της κρατικής ισχύος. Τα κράτη που διαθέτουν ασφαλή πρόσβαση σε οικονομικά προσιτή ενέργεια έχουν ισχυρότερες οικονομίες, μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνατότητες και περισσότερη ελευθερία κινήσεων. Αντιθέτως, όσα εξαρτώνται από εξωτερικούς προμηθευτές εκτίθενται σε πιέσεις, εξαναγκασμούς και ακόμη σοβαρότερους κινδύνους.
Οι παγκόσμιες ενεργειακές τάσεις επιβεβαιώνουν αυτή την εικόνα. Σύμφωνα με τη «Στατιστική Επισκόπηση της Παγκόσμιας Ενέργειας 2026», τα ορυκτά καύσιμα κάλυπταν το 86% της παγκόσμιας κατανάλωσης πρωτογενούς ενέργειας. Παρά την ανάπτυξη των τεχνολογιών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ο κόσμος εξακολουθεί να εξαρτάται σε συντριπτικό βαθμό από το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και τον άνθρακα. Πολλές μεγάλες δυνάμεις προσαρμόζονται σε αυτά τα δεδομένα, τα οποία η γραφειοκρατία των Βρυξελλών φαίνεται να αγνοεί.
Η Κίνα, για παράδειγμα, επεκτείνει την παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, ενώ παράλληλα αυξάνει τη δυναμικότητα ηλεκτροπαραγωγής από άνθρακα και εξασφαλίζει τον έλεγχο των αλυσίδων εφοδιασμού στρατηγικών ορυκτών. Η στρατηγική αυτή δίνει προτεραιότητα στην ενεργειακή επάρκεια και ανθεκτικότητα ως θεμέλια της εθνικής ισχύος. Με αυτόν τον τρόπο, η Κίνα ενισχύει τόσο την οικονομική της θέση όσο και τη μακροπρόθεσμη ασφάλειά της.
Η διασύνδεση της ενεργειακής πολιτικής με τις αμυντικές δυνατότητες ενδέχεται να αποκαλύπτει ένα θεμελιώδες ρήγμα στο «πράσινο» προσωπείο της ΕΕ.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από εισαγόμενη ενέργεια και κρίσιμες πρώτες ύλες, ενώ πολλές βιομηχανίες επωμίζονται σημαντικά υψηλότερο ενεργειακό κόστος σε σύγκριση με τους ανταγωνιστές τους στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ασία. Το αυξημένο κόστος έχει επιβαρύνει τη χαλυβουργία, τη χημική βιομηχανία και τη μεταποίηση, κλάδους που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της άμυνας ενός κράτους.
Οι στρατοί χρειάζονται καύσιμα, αλλά και χάλυβα, χημικά προϊόντα, μηχανήματα, ναυπηγική ικανότητα, ηλεκτρονικά συστήματα και προηγμένη μεταποίηση. Ένα κράτος που δυσκολεύεται να διατηρήσει ανταγωνιστική βιομηχανική παραγωγή θα δυσκολευτεί επίσης να κατασκευάσει άρματα μάχης, πυρομαχικά, μη επανδρωμένα αεροσκάφη, αεροσκάφη και πολεμικά πλοία στις ποσότητες που απαιτούνται σε περίπτωση κρίσης.
Καθώς η ΕΕ έχει δαιμονοποιήσει τα ορυκτά καύσιμα στο όνομα της κλιματικής πολιτικής, οι τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας για τη βιομηχανία έχουν φθάσει περίπου στο διπλάσιο των αντίστοιχων τιμών στις ΗΠΑ και είναι περίπου 50% υψηλότερες από εκείνες στην Κίνα.
Πέρυσι, η παραγωγή χάλυβα υποχώρησε στο χαμηλότερο επίπεδο από το 1960. Η ThyssenKrupp περικόπτει 11.000 θέσεις εργασίας στον χαλυβουργικό της κλάδο, και αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα. Αυτή η αποβιομηχάνιση είναι ασύμβατη με μια ισχυρή άμυνα και την εθνική κυριαρχία.
Οι στρατιωτικές δυνατότητες του ΝΑΤΟ δεν εξαρτώνται μόνο από τους προϋπολογισμούς και τον αριθμό των στρατιωτών, αλλά και από τον ενεργειακό εφοδιασμό και τη βιομηχανική βάση που τις υποστηρίζουν. Η ολλανδική στρατηγική αναγνωρίζει εμμέσως ότι η επιχειρησιακή ετοιμότητα αρχίζει από την ενεργειακή ασφάλεια.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ενισχύσει τη στρατηγική τους θέση χάρη στην άφθονη εγχώρια παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου, η οποία στηρίζει τόσο την οικονομική ανάπτυξη όσο και την προβολή στρατιωτικής ισχύος. Την ίδια στιγμή, η Ευρώπη αρνείται να αξιοποιήσει πλήρως τα εγχώρια ενεργειακά της αποθέματα, εμμένοντας σε οικονομικά καταστροφικές πολιτικές που δεν μπορούν παρά να υπονομεύσουν την ασφάλεια της Δύσης.
Το δίδαγμα από τις ολλανδικές «Οδηγίες για την Ενεργειακή Ασφάλεια» είναι ότι η ενεργειακή ασφάλεια αποτελεί προϋπόθεση για την εθνική ασφάλεια. Μια συμμαχία που επιδιώκει να αποτρέπει τους αντιπάλους της και να διατηρεί την κυριαρχία της δεν έχει την πολυτέλεια να παραβλέπει αυτή τη σύνδεση.
Του Samuel Furfari
Αναδημοσιεύεται με την άδεια της Daily Signal, έκδοσης του The Heritage Foundation.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου