Ο Καποδιστριας

Κανένας σχεδόν μαθητής βασικής εκπαίδευσης δε μαθαίνει τί έκανε πραγματικά για την Ελλάδα
o Ιωάννης Καποδίστριας, ενώ έχει επικρατήσει η ταμπέλα του ''αυταρχικού'' την οποία θεωρώ απλοϊκή και ανιστόρητη, δεδομένου ότι χαρακτηρίζει με όρους σημερινούς μιαν άλλη ιστορική περίοδο.

Με πιέζει δηλαδή κι ένα αίσθημα αδικίας απέναντι σε κάποιον που συνετέλεσε θεμελιακά, ακόμα και
πολύ πριν την ελληνική επανάσταση, στην ύπαρξη (όχι απλώς διαμόρφωση,αλλά και ύπαρξη) του ελληνικού κράτους.

Από τα ιστορικά δεδομένα έχω συμπεράνει ότι λίγοι εργάστηκαν με τόση συνέπεια, τόσο συστηματικά,
μεθοδικά και πεισματικά για τη γέννηση μιας ελεύθερης Ελλάδας όσο ο Καποδίστριας.

Ας μην τον θαυμάζουμε, δε χρειάζεται να θαυμάζουμε κανέναν,αλλά ας ξέρουμε ποιος ήταν και τί έκανε.
Ο Καποδίστριας, απ' ό,τι κατάλαβα εγώ που δεν είμαι Ιστορικός, επιδίωκε κάτι που ήταν ξένο κι επομένως ύποπτο:
Ήθελε μόνο να κάνει δουλειά, να κάνει έργο, για το στήσιμο ενός Κράτους.
Αυστηρά πράγματα αυτά, στεγνά, δεν προκαλούν εύκολη συγκίνηση.

Κι έπειτα για ποιον εργαζόταν; Ποιο κρυφό συμφέρον εξυπηρετούσε; Έτσι έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε (όχι τελείως άδικα), οπότε πώς μπορεί να λειτουργούσε κάποιος αυτεξούσια, από απλή επιθυμία (καλύτερα: πείσμα) να βοηθήσει;
Κι έτσι έμεινε δυσεξήγητος, ένα μυστήριο που κανείς δεν είχε λόγο να λύσει, μια σύντομη παρένθεση,
κι έτσι του κόλλησαν οι βολικές ταμπέλες του ''αυταρχικού'',του ''Ρώσου'', του ''αντισυνταγματικού''.

Από την αρχή της σταδιοδρομίας του δούλευε υπόγεια για το ελληνικό ζήτημα,πράγμα που επαγγελματικά δεν τον συνέφερε καθόλου.

Και αποδεδειγμένα άφησε μια πολλά υποσχόμενη διεθνή καριέρα για να έρθει σε έναν τόπο
όπου τον περίμενε λιτή, άχαρη ζωή, αντίπαλοι, προσβολές και τελικά ο όλεθρος.

Μέχρι την τελευταία στιγμή γνώριζε και διάλεξε την προσωπική του καταστροφή,προσπαθώντας
να κερδίσει χρόνο για να εργαστεί προς αυτό που θεωρούσε ως καλύτερο για τη χώρα που προσπαθούσε να στήσει.

Είναι λοιπόν το μυστήριο κάθε ανθρώπου που επιλέγει κάτι άλλο από το συμφέρον του, κάτι άλλο από τον εαυτό του και είναι ίσως το πιο διαχρονικό και το πιο άλυτο' αυτό που ξεφεύγει από κάθε ορθολογισμό.

Ως προνομιούχος Κερκυραίος αριστοκράτης απείχε, από τη στιγμή που γεννήθηκε, από την στερεοελλαδίτικη νοοτροπία.
Ως ''Έλληνας'' ήταν, στην Τσαρική Αυλή, ένα εξωτικό φρούτο που αντιμετωπιζόταν με απορία έως δυσπιστία (τί σήμαινε πραγματικά εκείνη την εποχή να δηλώνεις ''Έλληνας'' και κυρίως τί καταλάβαιναν οι άλλοι;)

Ξένος ήταν στα διεθνή συνέδρια που διαμόρφωσαν την Ευρώπη της εποχής του,ξένος ήταν για τον πανίσχυρο Μέτερνιχ που τον φοβόταν,ξένος ήταν για τους Φιλικούς τους οποίους δεν εμπιστευόταν,
ξένος ήταν για τους τοπικούς κοτζαμπάσηδες και προύχοντες, των οποίων τα κλειστά συμφέροντα
αρνήθηκε να υπηρετήσει όταν έφτασε εδώ.

Φορούσε φράγκικα, απέφευγε υλικές ανέσεις,δε χάιδευε αυτιά, δεν έκανε ρουσφέτια, εργαζόταν με τρόπο τελείως διαφορετικό από ό,τι ήξεραν όλοι.

Αλλά εκεί όπου η ιστορία αποκτά κυρίως ενδιαφέρον, είναι ότι, περιέργως πως, δεν ήταν ''ξένος''
για εκείνους που θα περίμενε κανείς ότι θα ξένιζε περισσότερο:
Τον απλό λαό.

 Τον εξαθλιωμένο λαό που τον εμπιστεύτηκε και τον λάτρεψε,γιατί κατάλαβε ότι ο άνθρωπος με την ρεντιγκότα δούλευε για λογαριασμό του.

Το ''Είμαι δικός σας, είμαι από τη φυλή σας,εις ένα μνήμα μαζί σας θα θαφτώ'',λόγια του ίδιου του Καποδίστρια, αντηχεί στα αυτιά μου ως ο βαθύτερός του ήχος:

Η πιο σπαραχτική του προσπάθεια να ''συστηθεί'', να εξηγήσει την ύπαρξή του,να λύσει το μυστήριο της προσφοράς του, έτσι ώστε ίσως κάποτε τον καταλάβουν εκείνοι για τους οποίους προσπάθησε τόσο.

Καρολίνα Μέρμηγκα
Σαν σήμερα, πριν 250 χρόνια,
γεννήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας.
.............................................................................
Πηγή: andro. gr
Απόσπασμα από συνέντευξη
στον Διονύση Μαρίνο.
Η Καρολίνα Μέρμηγκα
είναι συγγραφέας του βιβλίου:
ΚΑΤΙ ΚΡΥΦΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ