34Tότε, ο βασιλιάς θα πει σ’ αυτούς που θα είναι από τα δεξιά του: Eλάτε, οι ευλογημένοι τού Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία, που είναι ετοιμασμένη σε σας από τη δημιουργία τού κόσμου· 35επειδή, πείνασα, και μου δώσατε να φάω· δίψασα και μου δώσατε να πιω· ξένος ήμουν, και με φιλοξενήσατε· 36γυμνός ήμουν, και με ντύσατε· ασθένησα, και με επισκεφθήκατε· σε φυλακή ήμουν, και ήρθατε σε μένα.
37Tότε, οι δίκαιοι θα του απαντήσουν, λέγοντας: Kύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς, και σε θρέψαμε; Ή, να διψάς, και σου δώσαμε να πιεις; 38Kαι πότε σε είδαμε ξένον, και σε φιλοξενήσαμε; Ή, γυμνόν, και σε ντύσαμε; 39Kαι πότε σε είδαμε ασθενή ή σε φυλακή, και ήρθαμε σε σένα;
40Kαι απαντώντας ο βασιλιάς, θα τους πει: Σας διαβεβαιώνω, καθόσον αυτό το κάνατε σε έναν από τούτους τούς ελάχιστους αδελφούς μου, το κάνατε σε μένα.
41Tότε, θα πει και σ’ εκείνους που θα είναι από τα αριστερά: Πηγαίνετε από μένα, οι καταραμένοι, στην αιώνια φωτιά, που είναι ετοιμασμένη για τον διάβολο και για τους αγγέλους του. 42Eπειδή, πείνασα, και δεν μου δώσατε να φάω· δίψασα και δεν μου δώσατε να πιω· 43ξένος ήμουν, και δεν με φιλοξενήσατε· γυμνός, και δεν με ντύσατε· ασθενής και σε φυλακή, και δεν με επισκεφθήκατε.
44Tότε, θα του απαντήσουν και αυτοί, λέγοντας: Kύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς ή να διψάς ή ξένον ή γυμνόν ή ασθενή ή σε φυλακή, και δεν σε υπηρετήσαμε;
45Tότε, θα τους απαντήσει, λέγοντας: Σας διαβεβαιώνω, καθόσον δεν το κάνατε αυτό σε έναν από τούτους τούς ελάχιστους, δεν το κάνατε ούτε σε μένα.
46Kαι θα αποχωρήσουν, αυτοί μεν σε αιώνια κόλαση· οι δε δίκαιοι σε αιώνια ζωή.
1. ΑΛΛΗΓΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΙΗΓΗΣΗ
«Και είδα Εκείνον να έρχεται…»
Ήμουν εκεί. Όχι με τα πόδια μου, αλλά με όλη την ύπαρξή μου. Κι ήξερα ότι είχε έρθει η Ώρα. Η μεγάλη Ώρα, εκείνη που μνημόνευαν οι προφήτες, που ψιθύριζαν οι άγγελοι, που έτρεμε η γη. Κι Εκείνος φάνηκε.
Δεν ήρθε σαν φλόγα που κατακαίει, ούτε σαν στρατηγός με ξίφος. Ήρθε όπως έρχεται το φως την αυγή: αργά, αθόρυβα, με δόξα που δεν κραυγάζει, αλλά σε γονατίζει. Τα μάτια Του σαν βάθος χωρίς τέλος. Τα χέρια Του διάτρητα, μα γεμάτα φως. Κι οι άγιοι άγγελοι γύρω Του δεν Τον πλαισίωναν — Τον υπηρετούσαν.
Κάθισε στον Θρόνο Του. Όχι σε θρόνο χρυσό, αλλά σε Σταυρό ένδοξης δικαιοσύνης. Και τότε, συνέβη: όλα τα έθνη, όλα τα πρόσωπα, όλες οι γενιές, βρέθηκαν ενώπιόν Του. Κι εγώ ανάμεσά τους. Έτρεμε η ψυχή μου.
Όχι από φόβο τιμωρίας, αλλά από δέος: γιατί Τον αντίκριζα.
Έσκυψα το κεφάλι μου, μα Τον άκουσα να μιλά:
«Ελάτε, ευλογημένοι του Πατέρα μου. Κληρονομήστε τη Βασιλεία που σας ετοιμάστηκε από καταβολής κόσμου…»
Κοίταξα δίπλα μου. Δεν ήταν οι δυνατοί, ούτε οι σοφοί· ήταν πρόσωπα απλά. Μάτια κουρασμένα από το κλάμα του άλλου. Χέρια πληγωμένα από διακονία. Άνθρωποι που είχαν δώσει ένα ποτήρι νερό. Που είχαν σκύψει να ντύσουν, να ταΐσουν, να παρηγορήσουν. Δεν το είχαν καταλάβει τότε… ούτε ήξεραν πως τάιζαν Εκείνον.
Εγώ; Έψαξα στη μνήμη μου. Πού ήταν η δική μου πράξη; Θυμήθηκα λέξεις. Πολλές λέξεις. Μα δεν θυμόμουν αν ποτέ κοίταξα στα μάτια έναν φυλακισμένο, αν άγγιξα έναν ασθενή, αν άνοιξα το σπίτι μου σ’ έναν ξένο. Κι ας είχα προσευχηθεί. Κι ας είχα κηρύξει. Ήμουν σίγουρος πως Τον είχα υπηρετήσει — μέχρι που Εκείνος μίλησε πάλι:
«Πηγαίνετε, καταραμένοι… διότι πείνασα και δεν μου δώσατε. Ήμουν ξένος και με απορρίψατε. Γυμνός, και με προσπεράσατε…»
Κι εκεί είδα κάτι που δεν άντεξα. Είδα Εκείνον, στο πρόσωπο του παιδιού που είχα προσπεράσει. Στο κορμί του ζητιάνου που περιφρόνησα. Στα μάτια της μάνας που πεινούσε και ντράπηκα να βοηθήσω. Κι η Κρίση, τότε, δεν ήταν πια δικάσιμος — ήταν Αποκάλυψη.
Δεν με χώρισε Εκείνος από τους άλλους· η καρδιά μου με είχε ήδη χωρίσει όταν έμαθα να αγαπώ επιλεκτικά. Η αδιαφορία μου ήταν το κριτήριο. Και το κριτήριο δεν ήταν το δόγμα· ήταν η Αγάπη.
Η Στιγμή πέρασε. Κι όμως… ήταν αιώνια. Γιατί μπροστά Του δεν υπήρχε χρόνος πια. Μόνο Αλήθεια. Και μπροστά στην Αλήθεια, δεν κρυβόταν κανείς
Κι αν μ’ έβλεπες εκείνη την ώρα θα ‘βλεπες έναν άνθρωπο να σπάει. Όχι για να τιμωρηθεί, αλλά για να μετανοήσει.
Γιατί στον Θρόνο της Κρίσεως, Εκείνος δεν κάθεται σαν τύραννος.
Κάθεται σαν Αυτός που πεινούσε — κι εμείς δεν Τον αναγνωρίσαμε.
Έσκυψα το κεφάλι μου, μα Τον άκουσα να μιλά:
«Ελάτε, ευλογημένοι του Πατέρα μου. Κληρονομήστε τη Βασιλεία που σας ετοιμάστηκε από καταβολής κόσμου…»
Κοίταξα δίπλα μου. Δεν ήταν οι δυνατοί, ούτε οι σοφοί· ήταν πρόσωπα απλά. Μάτια κουρασμένα από το κλάμα του άλλου. Χέρια πληγωμένα από διακονία. Άνθρωποι που είχαν δώσει ένα ποτήρι νερό. Που είχαν σκύψει να ντύσουν, να ταΐσουν, να παρηγορήσουν. Δεν το είχαν καταλάβει τότε… ούτε ήξεραν πως τάιζαν Εκείνον.
Εγώ; Έψαξα στη μνήμη μου. Πού ήταν η δική μου πράξη; Θυμήθηκα λέξεις. Πολλές λέξεις. Μα δεν θυμόμουν αν ποτέ κοίταξα στα μάτια έναν φυλακισμένο, αν άγγιξα έναν ασθενή, αν άνοιξα το σπίτι μου σ’ έναν ξένο. Κι ας είχα προσευχηθεί. Κι ας είχα κηρύξει. Ήμουν σίγουρος πως Τον είχα υπηρετήσει — μέχρι που Εκείνος μίλησε πάλι:
«Πηγαίνετε, καταραμένοι… διότι πείνασα και δεν μου δώσατε. Ήμουν ξένος και με απορρίψατε. Γυμνός, και με προσπεράσατε…»
Κι εκεί είδα κάτι που δεν άντεξα. Είδα Εκείνον, στο πρόσωπο του παιδιού που είχα προσπεράσει. Στο κορμί του ζητιάνου που περιφρόνησα. Στα μάτια της μάνας που πεινούσε και ντράπηκα να βοηθήσω. Κι η Κρίση, τότε, δεν ήταν πια δικάσιμος — ήταν Αποκάλυψη.
Δεν με χώρισε Εκείνος από τους άλλους· η καρδιά μου με είχε ήδη χωρίσει όταν έμαθα να αγαπώ επιλεκτικά. Η αδιαφορία μου ήταν το κριτήριο. Και το κριτήριο δεν ήταν το δόγμα· ήταν η Αγάπη.
Η Στιγμή πέρασε. Κι όμως… ήταν αιώνια. Γιατί μπροστά Του δεν υπήρχε χρόνος πια. Μόνο Αλήθεια. Και μπροστά στην Αλήθεια, δεν κρυβόταν κανείς
Κι αν μ’ έβλεπες εκείνη την ώρα θα ‘βλεπες έναν άνθρωπο να σπάει. Όχι για να τιμωρηθεί, αλλά για να μετανοήσει.
Γιατί στον Θρόνο της Κρίσεως, Εκείνος δεν κάθεται σαν τύραννος.
Κάθεται σαν Αυτός που πεινούσε — κι εμείς δεν Τον αναγνωρίσαμε.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ
(Ματθ. 25, 31-46)
15 Φεβρουαρίου 2026
Μας αξίωσε και πάλι η πρόνοια του Θεού, αγαπητοί μου αδελφοί, να βρισκόμαστε μία εβδομάδα πριν από την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, αυτής της τόσο πνευματικής περιόδου κατά την οποία η Εκκλησία μας θέλει να μας γυμνάσει και να μας καταστήσει όσο πιο έτοιμους γίνεται για την μεγάλη και σωτήρια συνάντηση μας με τον σταυρωμένο και αναστημένο Χριστό.
Και η σημερινή Κυριακή ονομάζεται, πως; Κυριακή της Απόκρεω και λαμβάνει το όνομά της, όπως όλοι μας γνωρίζουμε, από μια πρόσκληση της Εκκλησίας μας, να σταματήσουμε από σήμερα την κρεοφαγία και να αναλάβουμε με χαρά σιγά – σιγά την άσκηση της νηστείας.
Και σήμερα η Εκκλησία μας επιλέγει να διαβάζεται στη Θεία Λειτουργία η ευαγγελική περικοπή που αναφέρεται στην τελική κρίση.
Και σήμερα η Εκκλησία μας επιλέγει να διαβάζεται στη Θεία Λειτουργία η ευαγγελική περικοπή που αναφέρεται στην τελική κρίση.
Υπάρχουνε στα Ευαγγέλια δύο σπουδαίες περικοπές, μέσα από τις οποίες μας μιλά ο Χριστός για το πώς θα είναι τα πράγματα στους έσχατους καιρούς και στη μετά – θάνατον κατάσταση.
Είναι η παραβολή του Λαζάρου, του ανθρώπου εκείνου που τρεφόταν από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου και η σημερινή περικοπή, όπου με τρόπο λιτό και συνάμα συγκλονιστικό, ο ευαγγελιστής Ματθαίος μας καταθέτει θεόπνευστα τον διάλογο ανάμεσα στον Χριστό και στους μαθητές Του, όταν εκείνοι τον ρώτησαν περί της κρίσεως όλων των γενεών των ανθρώπων.
Ας ακούσουμε λοιπόν, συγκεκριμένα, τί είπε ο Χριστός μας θέλοντας να περιγράψει την τελική κρίση.
Ας ακούσουμε λοιπόν, συγκεκριμένα, τί είπε ο Χριστός μας θέλοντας να περιγράψει την τελική κρίση.
Όταν έλθει ο Υιός του ανθρώπου με όλη τη δόξα Του, με τους Αγγέλους Του, τότε όλα τα έθνη θα συναχθούν γύρω από τον θρόνο Του.
Εκείνος θα χωρίσει τα πρόβατα από τα ερίφια, βάζοντας τους δικαίους στα δεξιά Του και τους αμαρτωλούς στα αριστερά του.
Στη συνέχεια θα καλέσει να εισέλθουν στη Βασιλεία του Πατέρα Του όλους εκείνους που τον έθρεψαν όταν πεινούσε, του έδωσαν νερό όταν διψούσε, τον έντυσαν όταν τον είδαν γυμνό και τον επισκέφθηκαν όταν ήταν άρρωστος και φυλακισμένος.
Από την άλλη θα αποκλείσει από τον Παράδεισο όλους εκείνους τους ανθρώπους που θα έχουν ενεργήσει διαφορετικά.
Δεν είναι λίγες εκείνες οι φορές, αδελφοί μου, που προβληματιζόμαστε και απορούμε περί του ζητήματος της σωτηρίας μας.
Δεν είναι λίγες εκείνες οι φορές, αδελφοί μου, που προβληματιζόμαστε και απορούμε περί του ζητήματος της σωτηρίας μας.
Μάλιστα, το ζήτημα αυτό άλλοτε το βαρύνουμε με σκέψεις και άλλοτε το κάνουμε να φαντάζει τόσο σύνθετο και πολυδιάστατο.
Τι πρέπει να κάνουμε για να σωθούμε; ρωτάμε ή πια είναι τα κριτήρια που πρέπει να έχουμε όλοι εμείς για να ανοίξει η πόρτα της Βασιλείας των Ουρανών και να ζήσουμε την παραδείσια χαρά;
Και έρχεται ο Χριστός μας σήμερα, μέσα από την ευαγγελική διήγηση που ακούσαμε και μας φανερώνει με τον πιο απλό και ξεκάθαρο τρόπο την αλήθεια Του για τη σωτηρία μας.
Αυτό που μας σώζει, φωνάζει σήμερα ο Χριστός, αυτό που τελικά θα μας κάνει οικιστές του Παραδείσου, αυτό που θα ανοίξει την πόρτα της Βασιλείας του Θεού για να μπούμε μέσα και να συμμετάσχουμε στη Θεότητα είναι η ύπαρξη της αγάπης! Της αληθινής, όμως, αγάπης, της ακέραιης, της θυσιαστικής, της έμπρακτης.
Αυτό που μας σώζει, φωνάζει σήμερα ο Χριστός, αυτό που τελικά θα μας κάνει οικιστές του Παραδείσου, αυτό που θα ανοίξει την πόρτα της Βασιλείας του Θεού για να μπούμε μέσα και να συμμετάσχουμε στη Θεότητα είναι η ύπαρξη της αγάπης! Της αληθινής, όμως, αγάπης, της ακέραιης, της θυσιαστικής, της έμπρακτης.
Ο Κύριος μάς καλεί σήμερα να δούμε τον αδελφό μας ως εικόνα Θεού και να τον αγαπήσουμε πραγματικά. Να προσφέρουμε φαγητό στον πεινασμένο, νερό στον διψασμένο, ένδυμα στον γυμνό, να επισκεφθούμε τον άρρωστο και τον φυλακισμένο.
Μας καλεί όμως ο Κύριος να δούμε τις ανάγκες των αδελφών μας και στον σύγχρονο κόσμο, και στη σημερινή δύσκολη πραγματικότητα.
Μπορεί σήμερα ο άνθρωπος να μην έχει ανάγκη τόσο από υλική βοήθεια, έχει όμως ανάγκη από την παρουσία μας στη ζωή του.
Πόσο σημαντικό είναι στις μέρες μας να δώσουμε ένα χαμόγελο σε εκείνον που υποφέρει ή να προσφέρουμε συντροφιά σε εκείνον που παλεύει με τη μοναξιά του. Πόσο σημαντικό είναι να θυσιάσουμε λίγο χρόνο γι αυτόν που ο κόσμος τον θεωρεί ανάξιο προσοχής ή να ακούσουμε την προσωπική ιστορία ενός ταλαιπωρημένου αδελφού μας και να τον ανορθώσουμε με τον ενθαρρυντικό μας λόγο.
Ο Χριστός μας σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, μας μίλησε για την αρετή των αρετών που δεν είναι άλλη από την αγάπη!
Ο Χριστός μας σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, μας μίλησε για την αρετή των αρετών που δεν είναι άλλη από την αγάπη!
Αυτή η εντολή της αγάπης πρέπει να ηχεί πάντοτε μέσα στη ψυχή μας και να προσπαθούμε να τη μεταδίδουμε στους αδελφούς μας όπως ακριβώς μας συνέστησε σήμερα ο Χριστός μας, γιατί τελικά αυτή η αγάπη για τον αδελφό μας, η έμπρακτη, η θυσιαστική, η αληθινή, θα αποτελέσει το εισιτήριο μας για το άνοιγμα της θύρας του Παραδείσου.
Αμήν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου