Η επιγραφή αρχίζει με τη φράση «Μασαλλάχ» (Maşallah – «δόξα τω Θεώ»), μια αποτροπαϊκή ευχή ευρέως διαδεδομένη στον ορθόδοξο πληθυσμό της περιοχής. Στο τέλος αναφέρεται το έτος 1900, στοιχείο που εντάσσει το μνημείο στα ύστερα οθωμανικά χρόνια.

Μετά τον 11ο αιώνα, και ιδίως μετά τη σελτζουκική κατάκτηση της Καππαδοκίας, οι τοπικοί ρωμέικοι πληθυσμοί κλήθηκαν να προσαρμοστούν σε μια νέα πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Στο πέρασμα των αιώνων, μεγάλο μέρος τους, είτε αναγκάστηκε είτε υιοθέτησε ηθελημένα την τουρκική γλώσσα στην καθημερινή ζωή, χωρίς όμως αυτό να συνεπάγεται αυτόματα απώλεια της ταυτότητάς τους.

Η διατήρηση της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης, των εκκλησιαστικών δομών, των εθίμων και μιας έντονης ιστορικής μνήμης που ανάγονταν στο Βυζάντιο, λειτούργησε ως ανάχωμα απέναντι σε έναν πλήρη πολιτισμικό εκτουρκισμό. Έτσι διαμορφώθηκε το φαινόμενο των τουρκόφωνων αλλά ορθόδοξων Ρωμιών, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Καρβάλη.

 Με απλά λόγια, οι σημερινοί απόγονοι Ελλήνων Μικρασιατών είναι οι απόγονοι εκείνων των βυζαντινών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, οι οποίοι δεν εκτουρκίστηκαν πλήρως μέσα στους αιώνες. Όσοι εκτουρκίστηκαν συνεχίζουν να είναι Μικρασιάτες, αλλά δεν είναι πια Έλληνες.

trelogiannis