Ο Ξενοφών ήταν ένας πλούσιος και ευγενής συγκλητικός στην Κωνσταντινούπολη. Μαζί με τη σύζυγό του, Μαρία, ζούσαν μια ζωή γεμάτη φιλανθρωπία και πίστη.
Είχαν δύο γιους, τον Αρκάδιο και τον Ιωάννη, τους οποίους ανέθρεψαν με χριστιανικές αρχές και έστειλαν στη Βηρυτό για να σπουδάσουν νομικά.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς τη Βηρυτό, το πλοίο τους έπεσε σε τρομερή τρικυμία και βυθίστηκε.
Τα δύο αδέλφια σώθηκαν ως εκ θαύματος, αλλά βγήκαν σε διαφορετικές ακτές. Ο καθένας πίστευε ότι ο άλλος είχε πνιγεί.
Συγκλονισμένοι από τη διάσωσή τους και τη σφοδρότητα του γεγονότος, και οι δύο αποφάσισαν —ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον— να γίνουν μοναχοί σε διαφορετικά μοναστήρια της Παλαιστίνης.
Πέρασε καιρός και ο Ξενοφών με τη Μαρία δεν είχαν νέα από τα παιδιά τους. Όταν έμαθαν για το ναυάγιο, θρήνησαν πικρά.
Όμως, ο Ξενοφών δεν έχασε την ελπίδα του στον Θεό. Είδε μάλιστα ένα όνειρο που του έδωσε την ελπίδα ότι τα παιδιά του ζούσαν. Έτσι, το ζευγάρι ξεκίνησε ένα ταξίδι προσκυνήματος στους Αγίους Τόπους για να βρει τα ίχνη τους.
Στα Ιεροσόλυμα, με τη βοήθεια ενός προορατικού γέροντα μοναχού, έγινε το απίστευτο: τα δύο αδέλφια συναντήθηκαν τυχαία και αναγνωρίστηκαν!
Λίγο αργότερα, στον ίδιο χώρο, βρέθηκαν και οι γονείς τους.
Η στιγμή της συνάντησης, μετά από χρόνια θρήνου, ήταν γεμάτη δάκρυα χαράς και δοξολογία προς τον Θεό.
Αντί η οικογένεια να επιστρέψει στην άνετη ζωή της Κωνσταντινούπολης, η συνάντηση αυτή τους οδήγησε σε μια κοινή απόφαση: να αφιερωθούν όλοι στον μοναχισμό.
Ο Ξενοφών και τα παιδιά του, Αρκάδιος και Ιωάννης, μόνασαν στην έρημο.
Η Μαρία μόνασε σε γυναικείο μοναστήρι.
Και οι τέσσερις έφτασαν σε μεγάλα ύψη αγιότητας, κάνοντας θαύματα και διδάσκοντας με το παράδειγμά τους.
Χρόνια πολλά και ευλογημένα στους Εορτάζοντες.
Όσιος Ξενοφών, Κτήτορας
της φερωνύμου μονής του Αγίου Όρους
Όταν ήλθε ο Όσιος Ξενοφών στον χώρο όπου σήμερα υπάρχει η επ' ονόματί του φερομένη μονή, βρήκε κατά την παράδοση μικρό ναΐσκο του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου και τη θαυματουργή εικόνα του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου.
Η εικόνα αυτή βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη κατά την περίοδο της εικονομαχίας, όταν οι άγιες εικόνες κατακαίγονταν από τους ασεβείς και αιρετικούς.
Τότε η Αγία αυτή εικόνα, μαζί με άλλες, ρίχθηκε στη φωτιά. Αλλά, ω του θαύματος!, η φωτιά σβήστηκε και η εικόνα βρέθηκε σώα και αβλαβής προς καταισχύνην των ασεβών. Τότε ένας από αυτούς, ο θρασύτερος και τολμηρότερος από όλους, αφού έλαβε μάχαιρα χτύπησε την μορφή του Αγίου στον πώγωνα και αμέσως το αίμα που έτρεξε από την πληγή παρέστησε τον Άγιο ζωντανό και θαυμαστό, να ελέγχει δε τρανώς την πλάνη των αιρετικών. Αυτό δε, φαίνεται μέχρι σήμερα.
Μετά από ότι συνέβη, οι ασεβείς εκείνοι άνθρωποι τράπηκαν σε φυγή.
Μετά από ότι συνέβη, οι ασεβείς εκείνοι άνθρωποι τράπηκαν σε φυγή.
Ένας δε ευσεβής και φιλόθεος Χριστιανός πήρε την εικόνα με φόβο και ευλάβεια και την έφερε στην παραλία. Εκεί, αφού προσευχήθηκε θερμά στον Πανάγαθο Θεό, για να διασώσει την εικόνα, την έριξε στη θάλασσα. Έτσι η εικόνα του Αγίου Γεωργίου έφθασε στη μονή Ξενοφώντος, για να καταστεί στήριγμα και παρηγοριά των μοναστών, οροθέτης και φύλακας του ευλογημένου εκείνου τόπου.
Όταν ο Όσιος Ξενοφών είδε την αγία εικόνα και έμαθε περί της παραδόξου επελεύσεως αυτής διά της θαλάσσης, ανήγειρε με δικά του έξοδα και πολύ κόπο νέα μεγαλοπρεπέστατη μονή, την οποία αφιέρωσε στον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο τον Τροπαιοφόρο και κατέστησε αυτήν αρετής φροντιστήριο, ασκήσεως γυμναστήριο, υπακοής και ταπεινοφροσύνης θείο ενδιαίτημα, σωφροσύνης κατοικητήριο, μάλιστα δε ελεημοσύνης και αγάπης οίκο.
Ο Όσιος διά της διακρίσεως και της πλήρους αγάπης καρδίας αυτού, είλκυε πάνω του τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος.
Όταν ο Όσιος Ξενοφών είδε την αγία εικόνα και έμαθε περί της παραδόξου επελεύσεως αυτής διά της θαλάσσης, ανήγειρε με δικά του έξοδα και πολύ κόπο νέα μεγαλοπρεπέστατη μονή, την οποία αφιέρωσε στον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο τον Τροπαιοφόρο και κατέστησε αυτήν αρετής φροντιστήριο, ασκήσεως γυμναστήριο, υπακοής και ταπεινοφροσύνης θείο ενδιαίτημα, σωφροσύνης κατοικητήριο, μάλιστα δε ελεημοσύνης και αγάπης οίκο.
Ο Όσιος διά της διακρίσεως και της πλήρους αγάπης καρδίας αυτού, είλκυε πάνω του τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος.
Γι' αυτό τον βλέπουμε να έρχεται ειρηνοποιός στις διενέξεις και στις προστριβές μεταξύ ορισμένων μονών του Άθω, που συνέβησαν κατά τις αρχές του 11ου αιώνα μ.Χ., με αφορμή εδαφικές διαφορές και καταπατήσεις, στις οποίες έδινε τη λύση επιτυγχάνοντας την εφαρμογή του δικαίου και την τακτοποίηση όλων των ενδιαφερομένων πλευρών.
Βρίσκουμε δε και τις περίφημες «ασφάλειες» αυτού, δηλαδή τα συμβόλαια ή συμφωνητικά, στα οποία και σκιαγραφείται γλαφυρά το σοφότατο του νου του, το πραότατο της καρδιάς του, το ειρηνοποιό της διαθέσεώς του, το δικαιότατο της γνώμης του, η πλούσια και βαθύτατη μόρφωση και καλλιέργειά του. Και από όλους τους πατέρες απεκλήθη «ο δίκαιος».
Ο Όσιος Ξενοφών, περί το τέλος του βίου του, παραιτήθηκε από την ηγουμενία υπέρ του αδελφού του Θεοδώρου και εφησύχαζε αναμένοντας ειρηνικά την ώρα της εκδημίας του προς τον Κύριο. ο Κύριος τον ανέπαυσε με ειρήνη μεταξύ των ετών 1018 - 1035 μ.Χ. Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του Οσίου στις 24 Απριλίου.
Ο Όσιος Ξενοφών, περί το τέλος του βίου του, παραιτήθηκε από την ηγουμενία υπέρ του αδελφού του Θεοδώρου και εφησύχαζε αναμένοντας ειρηνικά την ώρα της εκδημίας του προς τον Κύριο. ο Κύριος τον ανέπαυσε με ειρήνη μεταξύ των ετών 1018 - 1035 μ.Χ. Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του Οσίου στις 24 Απριλίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου