εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος; καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.
Απόδοση σε νεολληνική το Ευαγγέλιο Κυριακής ΙΒ´ Λουκά
Εκεῖνο τόν καιρό, καθώς, λοιπόν, έμπαινε σ’ ένα χωριό, τον συνάντησαν δέκα λεπροί άντρες, που στάθηκαν σε απόσταση, κι άρχισαν να φωνάζουν δυνατά: Ιησού, Κύριε, σπλαχνίσου μας. Κι αφού τους είδε, τους είπε: Πηγαίνετε να σας δουν οι ιερείς. Και την ώρα που πήγαιναν, καθαρίστηκαν.
Τότε ένας απ’ αυτούς, μόλις είδε ότι γιατρεύτηκε, γύρισε πίσω δοξολογώντας τον Θεό με δυνατή φωνή κι έπεσε μπρούμυτα στα πόδια του Ιησού ευχαριστώντας τον. Κι αυτός ήταν Σαμαρείτης. Του μίλησε τότε ο Ιησούς και του είπε: Δεν καθαρίστηκαν και οι δέκα; Οι άλλοι εννιά πού είναι; Δε βρέθηκαν άλλοι να επιστρέψουν και να δοξάσουν το Θεό, παρά μόνο αυτός ο αλλογενής; Έπειτα του είπε: Σήκω και πήγαινε. Η πίστη σου σε έσωσε.
Δέκα λεπροί. Καταδικασμένοι στην απόλυτη κοινωνική απομόνωση, βέβηλοι σύμφωνα με τον Ιουδαϊκό νόμο, αφού η αρρώστια τους ήταν επιτομή της ακαθαρσίας. Δεν έχουν παρά να κραυγάσουν απελπισμένοι προς τον Κύριο. Όμως, κανείς, όσο μακριά κι αν είναι, δεν λανθάνει της προσοχής του Κυρίου. Τους καλεί, και πριν ακόμη τους θεραπεύσει, τους λέει να πορευθούν και να παρουσιασθούν στους ιερείς. Και καθώς πήγαιναν, είδαν το θαύμα, είδαν ότι θεραπεύθηκαν. Εδώ σταματά το πρώτο μέρος της διήγησης.
Λέπρα είναι οτιδήποτε μας κρατά μακριά από τον Θεό και τους ανθρώπους. Μπορεί να είναι οποιαδήποτε κρυφή αμαρτία, ένα τραύμα από το παρελθόν, μια καταστροφική συνήθεια, ο υπερφίαλος εγωισμός μας ή οτιδήποτε άλλο παγώνει, τρομάζει και σκληραίνει την ψυχή και την οδηγεί σε μοναξιά, με επακόλουθο την απογοήτευση ή και την απόγνωση.
Πολλές φορές αυτά δεν τα συνειδητοποιούμε, δεν θέλουμε να τα αποδεχθούμε, άλλωστε δεν είναι πάθη που φαίνονται εξωτερικά όπως η λέπρα, κι ούτε κάποιος νόμος μας απομονώνει εξαιτίας τους. Έτσι, συνεχίζουμε να ζούμε και να υποφέρουμε στην πνευματική και ψυχική λέπρα που, βεβαίως, δεν αφήνει απρόσβλητο και το σώμα.
Δεν θα λυτρωθούμε από τον νοσηρό αυτόν χώρο, αν δεν αποδεχθούμε το πρόβλημά μας, κι αν δεν κραυγάσουμε με ταπείνωση και από τα βάθη της ψυχής «Ἰησοῦ, ἐλέησόν με.»
Στους λεπρούς που φώναζαν για έλεος, ο Χριστός είπε: «Πηγαίνετε, δείξτε τον εαυτό σας στους ιερείς». Έτσι τους έβαλε στον δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσουν. Και εκείνοι, όπως λέει το κείμενο, πήγαν και, καθώς πορεύονταν, θεραπεύτηκαν καθ’ οδόν.
Στους λεπρούς που φώναζαν για έλεος, ο Χριστός είπε: «Πηγαίνετε, δείξτε τον εαυτό σας στους ιερείς». Έτσι τους έβαλε στον δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσουν. Και εκείνοι, όπως λέει το κείμενο, πήγαν και, καθώς πορεύονταν, θεραπεύτηκαν καθ’ οδόν.
Ο δρόμος ήταν μια μεγάλη δοκιμασία της πίστεώς τους, διότι πώς θα τολμούσαν να εμφανισθούν στους ιερείς, αφού δεν είχαν δει ακόμη κανένα θαύμα; Διότι κατά τη διάρκεια της πορείας είδαν ότι καθαρίσθηκαν. Κι όμως, πήραν αυτόν τον δρόμο υπακούοντας στον Κύριο και πιστεύοντας στα λεγόμενά Του.
Αν του φωνάξουμε, το ίδιο θα ζητήσει και από μας σήμερα. Να τον εμπιστευθούμε και να ξεκινήσουμε μια πορεία, ακόμη κι αν δεν έχουμε εμφανή σημεία θεϊκής παρεμβάσεως στη ζωή μας.
Αν του φωνάξουμε, το ίδιο θα ζητήσει και από μας σήμερα. Να τον εμπιστευθούμε και να ξεκινήσουμε μια πορεία, ακόμη κι αν δεν έχουμε εμφανή σημεία θεϊκής παρεμβάσεως στη ζωή μας.
Διότι η χάρις του Θεού ενεργεί πλήρως αφού εμπιστευθούμε και υπακούσουμε στον λόγο Του.
Ο δρόμος που μας δείχνει είναι το μυστηριακό Σώμα Του, η εκκλησία. Κανείς δεν θεραπεύεται έξω από αυτόν τον δρόμο, ούτε κανείς που αποκόπτεται από τον δρόμο και χάνεται σε παραδρόμους.
Αλλά ούτε και μέσα στον δρόμο θεραπεύεται, αν δεν προχωρεί· αν δηλαδή εφησυχάζει μόνο στην εξωτερική ομολογία και στις τυπικές πράξεις.
Ας περάσουμε, όμως, στο δεύτερο μέρος της διήγησης. Αλίμονο, μόνο ένας από τους δέκα επιστρέφει για να ευχαριστήσει. Και αυτός είναι ο «αλλογενής», ο ξένος, ο οποίος ήταν αιρετικός για τους Ιουδαίους και σχεδόν ειδωλολάτρης. Διπλά αποξενωμένος και λόγῳ του πάθους και λόγῳ του έθνους. Αυτός μόνο επιστρέφει, δοξάζει τον Θεό, πέφτει με το πρόσωπο στα πόδια του Ιησού και τον ευχαριστεί. Αυτή η λεπτομέρεια περιέχει και το βαθύτερο μήνυμα της ιστορίας.
«Δεν καθαρίσθηκαν όλοι; Οι άλλοι εννιά πού είναι;» λέει ο Ιησούς. Αυτό δεν είναι παράπονο, ούτε πικρία, δηλαδή έκφραση πληγωμένου εγωισμού, όπως συνηθίζεται σε μας, όταν κάνουμε καλό και δεν λάβουμε αναγνώριση. Η φράση του Ιησού είναι θρήνος για τη χαμένη ευκαιρία, θρήνος για την αγνωμοσύνη, και μια πολύ σημαντική προειδοποίηση προς όλους μας.
Ποιά είναι αυτή η προειδοποίηση; Ακόμη κι αν μπεις στον δρόμο που σου έδειξε ο Χριστός, ακόμη κι αν είσαι μέσα στην εκκλησία, ακόμη κι αν έλαβες αυτό που ζήτησες, ακόμη κι αν είδες θαύματα στη ζωή σου, εάν δεν έχεις ευγνωμοσύνη, η μεγάλη δωρεά της σωτηρίας πάει χαμένη και μένεις άδειος και άκαρπος.
Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΡΡΩΣΤΟΥ (Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ)
π. Δημητρίου Μπόκου
Πορευόμενος πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα κάποτε ὁ Χριστὸς διὰ μέσου τῶν ὁρίων Γαλιλαίας καὶ Σαμάρειας, πέρασε ἀπὸ ἕνα χωριὸ ὅπου συναντήθηκε καθ΄ ὁδὸν μὲ δέκα λεπρούς. Ἀποκλεισμένοι ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη κοινωνία οἱ ταλαίπωροι ἐκεῖνοι, τοῦ φώναξαν δυνατὰ ἀπὸ μακριὰ νὰ τοὺς λυπηθεῖ. Καὶ ὁ Χριστός, ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος, τοὺς θεράπευσε (Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ).
Τὸ φαινόμενο τῆς λέπρας ἦταν τεράστιο πρόβλημα στὶς παλιότερες ἐποχές. Πέρα ἀπὸ τὴν τραγικότητα τῆς ἀσθένειας, ὑπῆρχε καὶ τὸ ἀκόμη ὀξύτερο πρόβλημα τοῦ κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ. Οἱ λεπροὶ δὲν εἶχαν θέση κοντὰ στοὺς συνανθρώπους τους. Δὲν εἶχαν τὴν παρηγοριὰ τῆς ἀνθρώπινης συμπαράστασης.
Ἀκόμη καὶ ὁ ἀδάμαστος Ἰώβ, ὅταν κορυφώθηκαν οἱ πρωτόγνωρες δοκιμασίες του μὲ τὴ φοβερὴ ἀσθένεια (κάτι σὰν λέπρα) ποὺ τὸν ἔπληξε ὁλοσώματο καὶ τὸν ἀπομόνωσε ἀπὸ τὴν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων, λύγισε.
Ας περάσουμε, όμως, στο δεύτερο μέρος της διήγησης. Αλίμονο, μόνο ένας από τους δέκα επιστρέφει για να ευχαριστήσει. Και αυτός είναι ο «αλλογενής», ο ξένος, ο οποίος ήταν αιρετικός για τους Ιουδαίους και σχεδόν ειδωλολάτρης. Διπλά αποξενωμένος και λόγῳ του πάθους και λόγῳ του έθνους. Αυτός μόνο επιστρέφει, δοξάζει τον Θεό, πέφτει με το πρόσωπο στα πόδια του Ιησού και τον ευχαριστεί. Αυτή η λεπτομέρεια περιέχει και το βαθύτερο μήνυμα της ιστορίας.
«Δεν καθαρίσθηκαν όλοι; Οι άλλοι εννιά πού είναι;» λέει ο Ιησούς. Αυτό δεν είναι παράπονο, ούτε πικρία, δηλαδή έκφραση πληγωμένου εγωισμού, όπως συνηθίζεται σε μας, όταν κάνουμε καλό και δεν λάβουμε αναγνώριση. Η φράση του Ιησού είναι θρήνος για τη χαμένη ευκαιρία, θρήνος για την αγνωμοσύνη, και μια πολύ σημαντική προειδοποίηση προς όλους μας.
Ποιά είναι αυτή η προειδοποίηση; Ακόμη κι αν μπεις στον δρόμο που σου έδειξε ο Χριστός, ακόμη κι αν είσαι μέσα στην εκκλησία, ακόμη κι αν έλαβες αυτό που ζήτησες, ακόμη κι αν είδες θαύματα στη ζωή σου, εάν δεν έχεις ευγνωμοσύνη, η μεγάλη δωρεά της σωτηρίας πάει χαμένη και μένεις άδειος και άκαρπος.
Γιατί δεν έχεις γνωρίσει πραγματικά τον δωρητή και ευεργέτη σου. Έχουμε την τάση να αρπάζουμε το δώρο και επιστρέφοντας στην ιδιοτέλεια και φιλαυτία μας να συνεχίζουμε τον δικό μας δρόμο.
Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι η σωματική μας θεραπεία, ούτε η θεραπεία των ψυχικών μας τραυμάτων, ούτε η λύση των προβλημάτων μας, το ζητούμενο είναι η ανάσταση και σωτηρία όλης της υπάρξεώς μας.
Και τούτο έρχεται μέσα από τη συνειδητή, ευχαριστιακή σχέση με τον Χριστό. Ο Σαμαρείτης μόνο άκουσε το «Ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε», γιατί αυτός μόνο ζήτησε να έχει γνώση και σχέση με τον Χριστό.
Η σωματική λέπρα είναι τύπος της πνευματικής ασθένειας, της αμαρτίας. Είναι οτιδήποτε μας κρατάει σε απόσταση από τον Θεό και τους αδελφούς μας. Έχουμε την ειλικρίνεια και ευθύτητα να το δούμε στον εαυτό μας, και να αποδεχθούμε την ασθένεια και ανεπάρκειά μας; Έχουμε τη διάθεση να φωνάξουμε «Κύριε, ελέησόν με» και να πορευθούμε στον δρόμο της εκκλησίας;
Η σωματική λέπρα είναι τύπος της πνευματικής ασθένειας, της αμαρτίας. Είναι οτιδήποτε μας κρατάει σε απόσταση από τον Θεό και τους αδελφούς μας. Έχουμε την ειλικρίνεια και ευθύτητα να το δούμε στον εαυτό μας, και να αποδεχθούμε την ασθένεια και ανεπάρκειά μας; Έχουμε τη διάθεση να φωνάξουμε «Κύριε, ελέησόν με» και να πορευθούμε στον δρόμο της εκκλησίας;
Και τέλος, έχουμε τη συναίσθηση των φανερών και αφανών ευεργεσιών Του, ώστε συνεχώς να τον ευχαριστούμε μέσα σε μια αδιάρρηκτη προσωπική και ουσιαστική σχέση μαζί Του;
Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΡΡΩΣΤΟΥ (Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ)
π. Δημητρίου Μπόκου
Πορευόμενος πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα κάποτε ὁ Χριστὸς διὰ μέσου τῶν ὁρίων Γαλιλαίας καὶ Σαμάρειας, πέρασε ἀπὸ ἕνα χωριὸ ὅπου συναντήθηκε καθ΄ ὁδὸν μὲ δέκα λεπρούς. Ἀποκλεισμένοι ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη κοινωνία οἱ ταλαίπωροι ἐκεῖνοι, τοῦ φώναξαν δυνατὰ ἀπὸ μακριὰ νὰ τοὺς λυπηθεῖ. Καὶ ὁ Χριστός, ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος, τοὺς θεράπευσε (Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ).
Τὸ φαινόμενο τῆς λέπρας ἦταν τεράστιο πρόβλημα στὶς παλιότερες ἐποχές. Πέρα ἀπὸ τὴν τραγικότητα τῆς ἀσθένειας, ὑπῆρχε καὶ τὸ ἀκόμη ὀξύτερο πρόβλημα τοῦ κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ. Οἱ λεπροὶ δὲν εἶχαν θέση κοντὰ στοὺς συνανθρώπους τους. Δὲν εἶχαν τὴν παρηγοριὰ τῆς ἀνθρώπινης συμπαράστασης.
Ἀκόμη καὶ ὁ ἀδάμαστος Ἰώβ, ὅταν κορυφώθηκαν οἱ πρωτόγνωρες δοκιμασίες του μὲ τὴ φοβερὴ ἀσθένεια (κάτι σὰν λέπρα) ποὺ τὸν ἔπληξε ὁλοσώματο καὶ τὸν ἀπομόνωσε ἀπὸ τὴν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων, λύγισε.
Ἦταν τόσο οἰκτρὴ ἡ κατάστασή του, ποὺ ὅταν τρεῖς βασιλιάδες φίλοι του πῆγαν νὰ τὸν παρηγορήσουν καὶ εἶδαν «πόρρωθεν», ἀπὸ μακριά, σὲ τί χάλι εἶχε καταντήσει, ἀρχικὰ δὲν τὸν γνώρισαν κἄν. Κατόπιν ἔβγαλαν μεγάλη κραυγή, ἔκλαψαν, ἔσκισαν τὶς πολυτελεῖς τους στολές, ἔριξαν χῶμα πάνω στὰ κεφάλια τους, πένθησαν.
Ἑφτὰ μέρες καὶ ἑφτὰ νύχτες στάθηκαν μπροστά του ἄφωνοι ἐντελῶς, σοκαρισμένοι στὸ ἔπακρο ἀπὸ τὸ μέγεθος τῆς τραγωδίας. Γιατὶ ἡ πληγὴ τοῦ Ἰώβ, ἡ ὅλη του δοκιμασία, ἦταν ὄντως «μεγάλη σφόδρα».
Μπροστὰ στὴ στάση τους αὐτὴ λύγισε τότε καὶ ὁ Ἰώβ. Ἄνοιξε τὸ στόμα του καὶ καταράστηκε τὴ μέρα ποὺ γεννήθηκε. «Μακάρι νὰ μὴν εἶχε ὑπάρξει ἡ μέρα ἐκείνη ποὺ γεννήθηκα καὶ ἡ νύχτα ἐκείνη ποὺ εἶπαν: Νά, γεννήθηκε ἀγόρι… Γιατί νὰ μὴν εἶχα πεθάνει στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας μου; Γιατί νὰ μὴ χανόμουν ἀμέσως τὴ στιγμὴ ποὺ βγῆκα ἀπ’ αὐτήν; …Γιατί νὰ βλέπουν τὸ φῶς αὐτοὶ ποὺ θὰ περάσουν μιὰ ζωὴ γεμάτη πίκρες; Γιατί νὰ ζοῦν αὐτοὶ ποὺ ἡ ζωή τους θὰ εἶναι γεμάτη ὀδύνες; …Οὔτε εἰρηνεύω, οὔτε ἡσυχάζω, οὔτε ἀναπαύομαι. Ἦλθε πάνω μου ὀργὴ Θεοῦ»… (Ἰὼβ 3).
Κραυγὲς καὶ ἀναπάντητα ἐρωτήματα τοῦ κάθε πονεμένου ἀνθρώπου! Οἱ τρεῖς φίλοι του, ἀντὶ νὰ τὸν παρηγορήσουν, τὸν πλήγωσαν τελικὰ περισσότερο μὲ τὰ λόγια τους, ἴσως ἄθελά τους.
Μπροστὰ στὴ στάση τους αὐτὴ λύγισε τότε καὶ ὁ Ἰώβ. Ἄνοιξε τὸ στόμα του καὶ καταράστηκε τὴ μέρα ποὺ γεννήθηκε. «Μακάρι νὰ μὴν εἶχε ὑπάρξει ἡ μέρα ἐκείνη ποὺ γεννήθηκα καὶ ἡ νύχτα ἐκείνη ποὺ εἶπαν: Νά, γεννήθηκε ἀγόρι… Γιατί νὰ μὴν εἶχα πεθάνει στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας μου; Γιατί νὰ μὴ χανόμουν ἀμέσως τὴ στιγμὴ ποὺ βγῆκα ἀπ’ αὐτήν; …Γιατί νὰ βλέπουν τὸ φῶς αὐτοὶ ποὺ θὰ περάσουν μιὰ ζωὴ γεμάτη πίκρες; Γιατί νὰ ζοῦν αὐτοὶ ποὺ ἡ ζωή τους θὰ εἶναι γεμάτη ὀδύνες; …Οὔτε εἰρηνεύω, οὔτε ἡσυχάζω, οὔτε ἀναπαύομαι. Ἦλθε πάνω μου ὀργὴ Θεοῦ»… (Ἰὼβ 3).
Κραυγὲς καὶ ἀναπάντητα ἐρωτήματα τοῦ κάθε πονεμένου ἀνθρώπου! Οἱ τρεῖς φίλοι του, ἀντὶ νὰ τὸν παρηγορήσουν, τὸν πλήγωσαν τελικὰ περισσότερο μὲ τὰ λόγια τους, ἴσως ἄθελά τους.
Ὥσπου ἐπενέβη τελικὰ ὁ Θεὸς καὶ ἔβαλε τὰ πάντα στὴ θέση τους.
Ἡ λέπρα σήμερα δὲν ἀποτελεῖ πιὰ πρόβλημα ὅπως παλιά. Ἀντιμετωπίζεται ἰατρικά. Παραμένει ὅμως τὸ πρόβλημα τῆς ἀπομόνωσης, πιθανὸ συνακόλουθο γιὰ πολλοὺς ἀσθενεῖς πάσης φύσεως. Συνήθως ἀπὸ δική μας ἀδιαφορία, ἄλλοτε ὅμως καὶ γιὰ λόγους ὑγειονομικούς, ἐνίοτε ὑπερτιμημένους, ὁ ἀσθενὴς ἀπομονώνεται. Θεωρεῖται ἐπικίνδυνος.
Ἡ λέπρα σήμερα δὲν ἀποτελεῖ πιὰ πρόβλημα ὅπως παλιά. Ἀντιμετωπίζεται ἰατρικά. Παραμένει ὅμως τὸ πρόβλημα τῆς ἀπομόνωσης, πιθανὸ συνακόλουθο γιὰ πολλοὺς ἀσθενεῖς πάσης φύσεως. Συνήθως ἀπὸ δική μας ἀδιαφορία, ἄλλοτε ὅμως καὶ γιὰ λόγους ὑγειονομικούς, ἐνίοτε ὑπερτιμημένους, ὁ ἀσθενὴς ἀπομονώνεται. Θεωρεῖται ἐπικίνδυνος.
Ἀπόβλητος. Ἀποκόπτεται ἀπὸ τὴ συμπάσχουσα συντροφιὰ τῶν οἰκείων του.
Μόνος διέρχεται τὸ ὀδυνηρὸ στάδιο τῆς ἀσθένειας.
Μόνος ὁδεύει καὶ πρὸς τὸν θάνατο, χωρὶς τὴν ἐνισχυτικὴ συμπαράσταση τῶν ἀγαπημένων του. Κατάμονος ἀποτίθεται κάποιες φορὲς καὶ στὸν τάφο, σὲ σάκκο φιμωμένος ἀπορριμματικό, βδελυκτὸ ἀπόρριμμα καὶ ὁ ἴδιος, χωρὶς τὴν παρουσία φίλων καὶ συγγενῶν.
Πράγματα ὅλ’ αὐτὰ ποὺ τὰ βιώσαμε καὶ θὰ τὰ βιώνουμε πλέον κατὰ κόρον, ὑποταγμένοι, ὑποχρεωμένοι καὶ καθοδηγούμενοι ἀπὸ μακρὰν κατευθυνόμενες πολιτικὲς σκοπιμότητες, ποὺ τώρα ἔχουν τὸ θράσος νὰ ἐνδύονται ἀδίστακτα, ἀλλὰ καὶ ἀναίσχυντα τὸ προσωπεῖο τῆς ἰατρικῆς δεοντολογίας.
Ὁ ἄρρωστος ὅμως ἐπιμένει νὰ μᾶς ζητάει κοντά του. Μᾶς θέλει συνοδίτες του στὴν ἀγωνιώδη πορεία του «ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου», συγκοινωνοὺς στὸν πόνο, τὸν στεναγμό, τὴν ὀδύνη του.
Καλή, εὐλογημένη ἑβδομάδα!
Πράγματα ὅλ’ αὐτὰ ποὺ τὰ βιώσαμε καὶ θὰ τὰ βιώνουμε πλέον κατὰ κόρον, ὑποταγμένοι, ὑποχρεωμένοι καὶ καθοδηγούμενοι ἀπὸ μακρὰν κατευθυνόμενες πολιτικὲς σκοπιμότητες, ποὺ τώρα ἔχουν τὸ θράσος νὰ ἐνδύονται ἀδίστακτα, ἀλλὰ καὶ ἀναίσχυντα τὸ προσωπεῖο τῆς ἰατρικῆς δεοντολογίας.
Ὁ ἄρρωστος ὅμως ἐπιμένει νὰ μᾶς ζητάει κοντά του. Μᾶς θέλει συνοδίτες του στὴν ἀγωνιώδη πορεία του «ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου», συγκοινωνοὺς στὸν πόνο, τὸν στεναγμό, τὴν ὀδύνη του.
Καλή, εὐλογημένη ἑβδομάδα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου