Σε μια δημοκρατία, η εν ενεργεία κυβέρνηση δεν μπορεί να απαγορεύσει σε έναν αντίπαλο υποψήφιο να κατέβει με το σκεπτικό ότι ο υποψήφιος θα κέρδιζε και θα έπαιρνε τη θέση της σημερινής κυβέρνησης. Αλλά αυτό έκανε ο πρόεδρος Μακρόν στη Μαρίν Λεπέν. Η Λεπέν ηγείται του
μεγαλύτερου πολιτικού κόμματος στη Γαλλία. Της έχει απαγορευτεί από γαλλικό δικαστήριο να κατέχει το αξίωμα για πέντε χρόνια. Αυτό την εμποδίζει να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές του 2027, όπου θεωρείται εδώ και καιρό ως η κορυφαία υποψήφια.Η δικαιολογία που χρησιμοποίησε η γαλλική κυβέρνηση για να ματαιώσει τη λαϊκή βούληση είναι ότι η Λεπέν καταδικάστηκε για «κατάχρηση κονδυλίων της ΕΕ». Καταδικάστηκε για χρήση χρημάτων που προορίζονταν για το προσωπικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το γαλλικό προσωπικό της. Το χρήμα, φυσικά, είναι ανταλλάξιμο και η ενορχηστρωμένη κατηγορία πέτυχε μόνο επειδή τα ΜΜΕ του κατεστημένου το διαφημίζουν ξανά και ξανά.
Η Μαρίν Λεπέν είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα με το γαλλικό κατεστημένο επειδή αντιπροσωπεύει τον εθνοτικό γαλλικό εθνικισμό, όχι την παγκοσμιοποίηση των ανοιχτών συνόρων και της πολυπολιτισμικότητας, δηλαδή αντιπροσωπεύει τη Γαλλία, όχι έναν Πύργο της Βαβέλ.
Σε όλη την Ευρώπη οι αριστεροί ιδεολόγοι έχουν καταφέρει να συνδέσουν τον εθνοτικό εθνικισμό με τον ναζισμό. Εδώ και δεκαετίες βρίσκεται σε εξέλιξη μια προσπάθεια να καταστραφεί η κυριαρχία των εθνικών κρατών και να συγχωνευθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η Λεπέν πολέμησε την προσπάθεια κατάργησης της Γαλλίας και για τις προσπάθειές της χαρακτηρίστηκε Ναζί. Παρά την προσπάθεια του γαλλικού κατεστημένου να τη δαιμονοποιήσει, το κόμμα της έχει τη μεγαλύτερη δημόσια υποστήριξη.
Με τα χρόνια, η ευρωπαϊκή αριστερά κατάφερε να χαρακτηρίσει την εθνική κυριαρχία «δεξιά». Ακόμη και ο ρωσικός ειδησεογραφικός ιστότοπος RT χρησιμοποιεί απερίσκεπτα τον προπαγανδιστικό όρο της ευρωπαϊκής αριστεράς, αποδεικνύοντας έτσι πόσο αγνοούν τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης τον χαρακτήρα των Ευρωπαίων εχθρών τους.
Όταν η Λεπέν άσκησε έφεση κατά της απόφασης στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το δικαστήριο παρέκαμψε το ζήτημα κρίνοντας ότι δεν είχε δείξει «άμεσο κίνδυνο ανεπανόρθωτης βλάβης» στον εαυτό της. Φυσικά, το κακό έγινε στη γαλλική δημοκρατία και στο γαλλικό εκλογικό σώμα, ένα θέμα που το δικαστήριο απέφυγε.
Είναι σαφές ότι η «ευρωπαϊκή δημοκρατία» είναι ενωμένη στην αντίθεση στη δημοκρατία και εμπόδισε τον γαλλικό λαό να ασκήσει τη θέλησή του στις προεδρικές εκλογές, απαγορεύοντας στον αντίπαλο υποψήφιο να θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία.
Η Λεπέν άσκησε ξανά έφεση και δήλωσε: «Ελπίζω ότι θα μπορέσω να πείσω τους δικαστές για την αθωότητά μου». Αλλά για το κατεστημένο, το ερώτημα δεν είναι αθωότητα ή ενοχή. Το θέμα είναι ότι η ευρωπαϊκή ελίτ σκοπεύει να αποτρέψει οποιαδήποτε αναβίωση της εθνικής κυριαρχίας. Η λαϊκή βούληση δεν είναι πλέον ανεκτή στη Δυτική Ευρώπη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου