| Ο κεντρικός Τραπεζίτης κ. Προβόπουλος :"όλες οι καταθέσεις στην Ελλάδα είναι απολύτως προστατευμένες σύμφωνα με το Μνημόνιο" |
Η επίσημη απόφαση έχει μετατεθεί για τη Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου αλλά επί της ουσίας είναι ειλημμένη σε ύψιστο ευρωπαϊκό επίπεδο: όταν μια τράπεζα αντιμετωπίζει πρόβλημα, στη διάσωσή της θα συμμετέχουν και οι καταθέτες, όπως ακριβώς έγινε στην Κύπρο.
Με άλλα λόγια, οι καταθέσεις δεν λογίζονται πλέον ως αποταμιεύσεις αλλά ως
επενδύσεις αντίστοιχες με τα ομόλογα ή τα αμοιβαία κεφάλαια, για τα οποία -ως γνωστόν- οι προηγούμενες αποδόσεις δεν διασφαλίζουν τις μελλοντικές...
Αυτή είναι μια νέα πραγματικότητα για τους καταθέτες της Ευρωζώνης, οι οποίοι βρίσκονται πιο εκτεθειμένοι από ποτέ και μάλιστα σε μια περίοδο υψηλότατης ανασφάλειας ως προς τη δική τους εισοδηματική κατάσταση αλλά και τη βιωσιμότητα των ευρωπαϊκών πιστωτικών ιδρυμάτων, στα οποία καλούνται να εμπιστευθούν τους κόπους μιας ζωής.
Την ίδια ώρα, η υιοθέτηση του «κουρέματος» των καταθέσεων ως μοντέλο για τη διαχείριση τραπεζικών κρίσεων αποτελεί μια έμμεση ομολογία αδυναμίας των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να αντεπεξέλθουν σε κάτι που ήταν ήδη γνωστό πριν από το 2008 και έκτοτε έμεινε εκτός επικαιρότητας χάρη στις περιπέτειες της Ελλάδας και των λοιπών «μαύρων προβάτων» της Ευρωζώνης: οι περισσότερες τράπεζες είναι πολύ μεγάλες για να μπορέσουν να διασωθούν αλλά και για να αποταμιεύσεις σε αυτές χρήματα (ο αγγλικός όρος το εκφράζει ιδανικά: too big to save, όπου save σημαίνει διασώζω αλλά και αποταμιεύω).
Προφανώς, για να γίνει εδώ και τώρα η «ομολογία» αυτή από πλευράς Ευρωπαίων η κατάσταση του τραπεζικού συστήματος είναι κάθε άλλο παρά ρόδινη.
Αυτό φάνηκε και στην Κύπρο: η Ευρώπη αρνήθηκε να διασώσει τις καταθέσεις στις κυπριακές τράπεζες με το έωλο επιχείρημα ότι δεν πρέπει να επιβαρυνθούν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι για τη λανθασμένη επιλογή των καταθετών να εμπιστευτούν τα χρήματά τους σε προβληματικά πιστωτικά ιδρύματα.
Το επιχείρημα αυτό καταρρίπτεται και τυπικά λίγους μήνες μετά, καθώς οι κανόνες που προωθούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και πιθανότατα θα επικυρωθούν κατά την επόμενη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. τον Ιούνιο ανάγουν σε πρότυπο το «κούρεμα» των καταθέσεων. Με άλλα λόγια, οι φορολογούμενοι (αυτοί είναι οι καταθέτες στις ευρωπαϊκές τράπεζες) της Γηραιάς Ηπείρου θα είναι και με τη βούλα εκείνοι που θα πληρώνουν τη νύφη.
Η νέα αυτή κατεύθυνση στην οποία κινείται η Ευρώπη και η οποία δυναμιτίζει de facto την αξιοπιστία των τραπεζών δεν αποφασίστηκε από τις κυβερνήσεις -με πρώτο και καλύτερο το Βερολίνο- ελαφρά τη καρδία αλλά ως συνέπεια μιας δυσάρεστης πραγματικότητας: οι περισσότερες τράπεζες της Ευρωζώνης (αλλά και των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Ελβετίας, της Ιαπωνίας κ.τ.λ.) είναι επί της ουσίας πτωχευμένες και διατηρούνται εν ζωή χάρη στους πακτωλούς χρήματος που τους χορηγούν οι κεντρικές τους τράπεζες και που οι ίδιες αξιοποιούν δημιουργώντας «φούσκες» στα χρηματιστήρια ώστε να εμφανίζουν τεχνηέντως κέρδη.
Ανήμπορες να διασώσουν τα τραπεζικά τερατουργήματα χρέους που οι ίδιες εξέθρεψαν πριν από την κρίση, οι κυβερνήσεις αφήνουν εν λευκώ τις κεντρικές τράπεζες να τυπώνουν (άμεσα ή έμμεσα) χρήμα ελπίζοντας ότι η «φούσκα» του χρηματιστηρίου θα δημιουργήσει πλούτο που θα περάσει στην πραγματική οικονομία και θα πυροδοτήσει έναν νέο, ενάρετο κύκλο ανάπτυξης. Αν μέχρι τότε, όμως, κάτι πάει στραβά και κάποια τράπεζα καταρρεύσει, έχουν ήδη βρει ποιος θα την πληρώσει: οι φορολογούμενοι/καταθέτες.
Γράφει ο Γιώργος Ι. Μαύρος
gmavros@pegasus.gr
απο την imerisia.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου