Η Ευαγγελική περικοπή της Κυριακής του Τυφλού –Ο ἀπόστολος της Κυριακής ( Η μαγεία )

ΤΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ

«Πιστεύω, Κύριε· και προσεκύνησεν  αυτώ».  (Ιωάν. 9, 1-41)

Η Ευαγγελική περικοπή της Κυριακής του τυφλού είναι μια ολόκληρη ιστορία. Ιστορία όμως διδακτική. Ιστορία ωφέλιμη. Γιατί περιέχει πολλά διδάγματα για τη ζωή μας. Διδάγματα, που συντελούν στην πνευματική μας καλλιέργεια. Στον
πνευματικό μας καταρτισμό. Κι ακριβώς σ’ αυτό στοχεύει η Ευαγγελική περικοπή. Αλλά και κάθε περικοπή. Ολόκληρο το Ευαγγέλιο. Ολόκληρη η Αγία Γραφή. Στην πνευματική μας ωφέλεια. Στον αγιασμό μας.

Στη μικρή μας αυτή μελέτη, θα πάρουμε μερικά μόνο από τα πολλά διδάγματα της περικοπής. 

Κι αυτά τα διδάγματα μας τα δίνει ο τυφλός της Ιερουσαλήμ. 

Ένας άνθρωπος αγράμματος. 

Περιφρονημένος. 

Φτωχός. 

Ένας ζητιάνος. 

Περίεργο! 

Από έναν τέτοιο άνθρωπο θα διδαχθούμε; 

Μάλιστα. Από έναν τέτοιο άνθρωπο. Από έναν τυφλό. Γιατί εκείνο που μετράει στον άνθρωπο, δεν είναι τα μάτια. Δεν είναι τα γράμματα. Ούτε τα λεφτά. Αλλά ούτε και η κοινωνική του θέση. 

 Εκείνο που στον άνθρωπο μετράει πολλά είναι η ζωή του. 

 Είναι τα ωραία του αισθήματα.

 Είναι ο ωραίος του ψυχικός κόσμος. 

Και ο τυφλός είχε ωραίο ψυχικό κόσμο. 

Έτσι, λοιπόν, αυτός ο άσημος και περιφρονημένος από την «υψηλή» κοινωνία της Ιερουσαλήμ γίνεται δάσκαλος και μας διδάσκει τα γνωρίσματα, που πρέπει να έχουμε σαν χριστιανοί.

 Γνωρίσματα βασικά. Που, χωρίς αυτά, δεν μπορούμε όχι μόνο να είμαστε, αλλά και να λεγόμαστε, ακόμη, χριστιανοί. Μας τα διδάσκει μάλιστα αυτά τα γνωρίσματα όχι με το στόμα, αλλά με τη ζωή του. 

Με το παράδειγμά του.

 Και είναι τα γνωρίσματα αυτά τα εξής:

* Η πίστη.

Ο τυφλός έδειξε παραδειγματική πίστη στο Χριστό. Με πίστη δέχθηκε στις κόγχες των ματιών του, τα μάτια που του έφτιαξε ο Ιησούς από λάσπη. Με πίστη πήρε το δρόμο προς την κολυμβήθρα του Σιλωάμ, στην οποία τον έστειλε ο Ιησούς να πλυθεί. Κι όταν αργότερα είδε τον Ευεργέτη του, με τα φυσικά του μάτια, διεκήρυξε την πίστη του λέγοντας: «Πιστεύω, Κύριε».

Η πίστη στον χριστιανό είναι το πρώτο. Είναι το άλφα της χριστιανικής του ζωής. Είναι η βάση. Είναι το θεμέλιο. Χωρίς πίστη στο Χριστό, πώς μπορεί να είναι χριστιανός; Σαν πρώτο γνώρισμα του χριστιανού έρχεται η πίστη. Θερμή πίστη. Σταθερή. Ακράδαντη. Και έμπρακτη. Με πράξεις αγάπης. Με πράξεις αρετής. Γιατί αλλιώς η πίστη χαρακτηρίζεται νεκρή. Έτσι λέει ο Αδελφόθεος Ιάκωβος: «Πίστις χωρίς των έργων νεκρά εστι» (Ιακ. 2, 26).

* Η υπακοή.

Είναι αξιοθαύμαστη η υπακοή του τυφλού στο Χριστό. Του είπε ο Ιησούς: «Ύπαγε νίψαι εις την κολυμβήθραν του Σιλωάμ». Και ο τυφλός έκανε υπακοή και πήγε. Πήγε τυφλός ακόμη. Πήγε με τη λάσπη αλειμμένη στα μάτια. Πήγε και στο δρόμο όλοι τον κοιτούσαν περίεργα. Θαυμαστή υπακοή. Και απερίεργη. Χωρίς λογισμούς και διαλογισμούς. Αυτή ακριβώς η υπακοή οδήγησε στη θεραπεία. Γιατί «ενίψατο, και ήλθε βλέπων».

Είναι μεγάλη αρετή η υπακοή.Η υπακοή στο Θεό και στους ανθρώπους του Θεού, που μας ποιμαίνουν και αγρυπνούν για τις ψυχές μας. Είναι γνώρισμα του καλού χριστιανού η υπακοή. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε «τέκνα υπακοής». Και παράδειγμά μας ας είναι όχι μόνον ο τυφλός της περικοπής, αλλά και ο ίδιος ο Χριστός μας, που έγινε «υπήκοος μέχρι θανάτου» (Φιλ. 2, 8).

* Η θαραλλέα ομολογία.

Ο τυφλός πίστεψε στο Χριστό. Υπάκουσε στο Χριστό. Αλλά και ομολόγησε το Χριστό. Είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, ο πρώτος χριστιανός ομολογητής. Ας θαυμάσουμε την ομολογία του. Στους γείτονες, που τον ρωτούσαν πώς άνοιξαν τα μάτια του, ομολόγησε: «Άνθρωπος λεγόμενος Ιησούς πηλόν εποίησε και επέχρισέ μου τους οφθαλμούς και είπέ μοι∙ ύπαγε εις την κολυμβήθραν του Σιλωάμ και νίψαι∙ απελθών δε και νιψάμενος ανέβλεψα». Την ίδια ομολογία έκανε και στους Φαρισαίους. Όταν οι Φαρισαίοι του ζήτησαν τη γνώμη του για το Χριστό, ομολόγησε: «Προφήτης εστίν». Όταν, πάλι, οι ίδιοι ζήτησαν να τους πει πώς ο Ιησούς του γιάτρεψε τα μάτια, έκανε την εξής ομολογία: «Τι πάλιν θέλετε ακούειν; Μη και υμείς θέλετε αυτού μαθηταί γενέσθαι;». Τον λοιδόρησαν γι’ αυτό. Αλλά τότε είναι που ο τυφλός έκανε την καλύτερη ομολογία: «ει μη ην ούτος παρά Θεού, ουκ ηδύνατο ποιείν ουδέν» (Ιωάν. 9, 33).

Η θαρραλέα ομολογία του τυφλού πρέπει να μας προβληματίσει. Γιατί δυστυχώς οι περισσότεροι χριστιανοί δεν ομολογούν το Χριστό. Ντρέπονται. Φοβούνται. Κι όμως η ομολογία είναι γνώρισμα του χριστιανού.

* Η ευγνωμοσύνη.

Η καρδιά του τυφλού πλημμύρισε από ευγνωμοσύνη. Ήθελε να γνωρίσει τον ευεργέτη του, για να του πει το μεγάλο ευχαριστώ της ζωής του. Κι όταν τον γνώρισε, «προσεκύνησεν αυτώ». Και τον προσκύνησε σαν Θεό.

Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στο Θεό. Σαν τον τυφλό. Αλλά ευγνώμονες και σε κάθε άνθρωπο, που μας έκανε και το πιο μικρό καλό. Ευγνώμονες σε όλη μας τη ζωή.Και να εκφράζουμε αυτή μας την ευγνωμοσύνη ποικιλοτρόπως. Γιατί είναι και η ευγνωμοσύνη γνώρισμα του καλού χριστιανού.

Αγαπητέ αναγνώστη,

Αυτά, και άλλα πολλά, είναι τα γνωρίσματα του καλού χριστιανού. Γνωρίσματα, που πρέπει να στολίζουν και να ομορφαίνουν πνευματικά τη ζωή μας. 

Εξαποστειλάριον

Τους  νοερούς μου οφθαλμούς,

πεπηρωμένους Κύριε,

εκ ζοφεράς αμαρτίας,

συ φωταγώγησον ενθείς,

οικτίρμον την ταπείνωσιν,

και τοις της μετανοίας

καθάρας με δάκρυσιν.

Τα ψυχικά μου μάτια που είναι τυφλά από την αμαρτία, που τυφλώνει την ψυχή του ανθρώπου, Συ Κύριε, οικτίρμον, φώτισέ τα, βάζοντας μέσα στην ψυχή μου την ταπείνωση και καθάρισέ με με τα δάκρυα της μετανοίας

Διακονία Φυλακών

Ἡ μαγεία

Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

«Διαπονηθεὶς δὲ ὁ Παῦλος καὶ ἐπιστρέψας τῷ πνεύματι εἶπε· Παραγγέλλω σοι ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐξελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῆς» (Πράξ. 16,18)

Ἂς προσπαθήσουμε, ἀδελφοί μου, νὰ πά-ρουμε κάποιο δίδαγμα ἀπ᾿ ὅσα ἀκούσαμε σήμερα, Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ.

Ἀνοίγω τὸν ἀπόστολο, ποὺ εἶνε ἕνας καθρέφτης τῆς ἐποχῆς μας. Τί βλέπουμε ἐκεῖ; Μιὰ ἁμαρτία, ποὺ ἐξακολουθεῖ δυστυχῶς νὰ διαπράττεται καὶ σήμερα. 

Ποιά εἶνε ἡ ἁμαρτία αὐτή;

Τὰ χρόνια ἐκεῖνα, λέει, ἕνα φτωχὸ κορίτσι κατοικοῦσε σὲ μιὰ μεγάλη πόλι τῆς Μακεδονίας, τοὺς Φιλίππους.

Οἱ Φίλιπποι εἶχαν μέγαρα, δικαστήρια, θέατρα, στρατῶνες. Ἀλλὰ μιὰ νύχτα ἔγινε σεισμὸς καὶ καταστροφή. 

Τώρα ἂν πᾷς ἐκεῖ, θὰ βρῇς μόνο σπασμένα μάρμαρα καὶ ἀρχαιολό-γους νὰ σκάβουν. 

Λίγα χιλιόμετρα ἔξω ἀπὸ τὴν Καβάλα, στὴν παλαιὰ Ἐγνατία ὁδό, βρίσκονται τὰ ἐρείπια.

Αὐτὰ θὰ πάθουμε καμμιὰ ὥρα κ᾿ ἐμεῖς, ἂν δὲν μετανοήσουμε. 

Κάθε φορὰ λ.χ. ποὺ χτυπᾷ ἡ καμπάνα, σαλπίζουν ἄγγελοι· μὰ στὴν ἐκκλησία ποιός ἔρχεται;

Ἕνας στοὺς ἑκατὸ ἐκκλησιάζεται . 

Θὰ τ᾿ ἀφήσῃ αὐτὸ ὁ Θεὸς ἀτιμώρητο; Αὐτὰ εἶνε γραμμένα· διαβάστε Ἀποκάλυψι καὶ θὰ τὰ δῆτε.

 Καὶ χτίζε σὺ τὰ σπίτια καὶ τὰ παλάτια σου· δὲν θὰ μείνῃ τίποτε, χωράφια θὰ γίνουν καὶ θὰ κατοικοῦν ἄγρια θηρία…

Φτωχὸ λοιπὸν τὸ κορίτσι. 

Ἐν τούτοις δὲν δούλευε στὰ χωράφια μὲ τὸν πατέρα της,δὲν ἔσκαβε, δὲν ἔβοσκε γίδια.

 Καὶ ὅμως εἶχε χρήματα. 

Χωρὶς νὰ δουλεύῃ, κέρδιζε ὅσα κα-νένας ἄλλος στοὺς Φιλίππους! Μήπως εἶχε περιουσία; ἀμπέλια, χωράφια, ἐργαστήρια;

Ὄχι. 

Αὐτὴ εἶχε κάποιο ἄλλο «ἐργοστάσιο»,ποὺ ἐκμεταλλεύεται τοὺς ἀφελεῖς καὶ ἀνοήτους. Ποιό εἶν᾿ αὐτό;

 Εἶνε τὸ ἐργοστάσιο τῆς μαγείας . Μικρὴ δουλειὰ εἶν᾿ αὐτή;

Μάγισσα ἦταν ἡ κόρη. Καὶ τὴν ἐκμεταλλεύονταν τ᾿ ἀφεντικά της. Ἔβγαζαν χρήματα ἀπ᾿ ὅλη τὴν πελατεία της, μικροὺς καὶ μεγά-λους, πλουσίους καὶ φτωχούς, ἀσήμους καὶἐπισήμους. Ἦταν γνωστή. Ὅταν εἶχε κανεὶςκαμμιὰ δυσκολία, ὅταν ἀρρώσταινε παιδί, ὅ-ταν κάποιος χανόταν, ὅταν εἶχαν κάποια ἀπο-ρία, ἔτρεχαν σ᾿ αὐτήν. Ἦταν τρόπον τινὰ ἕνα μαντεῖο Δελφῶν στοὺς Φιλίππους, μιὰ ἱέρειατοῦ θεοῦ Ἀπόλλωνος. Καὶ ἔβγαζε χρήματα πολλά· γιὰ κάθε ἀπάντησί της ἔπεφταν χρυσᾶ νομίσματα.Ἀλλὰ μιὰ μέρα ἦρθε ἐκεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος . 

Βγῆκε τότε ἡ μάγισσα καὶ τί ἔκανε; Μήπως τὸν κατηγοροῦσε, τοῦ πετοῦσε πέτρες, τὸν ἔφτυνε; Ὄχι. Τὰ δαιμόνια φοβοῦν-ται τοὺς ἀξίους ἀπεσταλμένους τοῦ Κυρίου.Ἐκφραζόταν κολακευτικά. Βλέπετε, ἔλεγε,αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἦρθαν; εἶνε ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ «καταγγέλλουσιν ἡμῖν ὁδὸν σωτηρίας» (Πράξ. 16,17) .Ὁ ἀπόστολος κατάλαβε τὴν πονηρία τοῦ δαίμονος. 

Ὁ Παῦλος δὲν ἤθελε συστάσεις ἀπὸ τὸ πονηρὸ πνεῦμα. Κ᾿ ἐπειδὴ κουράστηκε νὰ τὴν ἀκούῃ, διέταξε τὸ δαιμόνιο νὰ βγῇ . Κι ἀμέσως βγῆκε, καὶ ἡ κόρη ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ἔπαψε νὰ μαντεύῃ καὶ νὰ κάνῃ μάγια.Ὅταν τὸ εἶδαν αὐτὸ τ᾿ ἀφεντικά της, ὠργίστηκαν. Ἔπιασαν τὸν ἀπόστολο Παῦλο καὶ τὸν συνοδότου τὸν Σίλα καὶ τοὺς ἔρριξαν στὶς φυλακές . Ἐδῶ σταματῶ.

Αὐτὰ γίνονταν ἐκεῖ τότε. 

Σήμερα τί γίνεται; 

Προώδευσε, λένε, ἡ ἀνθρωπότης!… 

Ποῦ προώδευσε; 

Ἔχει πρόοδο στὰ ὑλικὰ ἀλλὰ καὶ στὰ δαιμονικά. Τότε, στὰ χρόνια τῶν ἀποστόλων, ὑπῆρχε μαγεία· ἀλλὰ καὶ σήμερα ὑπάρχει. Κι ὄχι μόνο σὲ ἐπαρχίες· καὶ στὶς πρωτεύουσες, μὲ τὰ πανεπιστήμια καὶ τὶς ἀκαδημίες μὲ σοφοὺς καὶ ἀξιωματούχους, μὲ ἄρχοντες καὶ κυβερνῆτες, ὑπάρχει μαγεία . Ναί, ὑπάρχει· μάγοι καὶ μάγισσες κάνουν «χρυσὲς δουλειές».Ἡ μαγεία εἶνε διαφόρων εἰδῶν · ὑπάρχειλαϊκὴ καὶ «ἐπιστημονικὴ» μαγεία, λευκὴ καὶμαύρη μαγεία.

⃝ Ἡ λαϊκὴ μαγεία δρᾷ στὰ κατώτερα στρώμα-τα.  

Ἔχουμε τοὺς ἀμόρφωτους μάγους καὶ μά-γισσες. 

Ἔχουμε ἔπειτα τὶς πλανόδιες γύφτισσες, ποὺ γυρίζουν καὶ «λένε τὴ μοῖρα» στὸνἕνα καὶ τὸν ἄλλο. Ἔχουμε καὶ κάτι γραΐδια ἀ-γράμματα καὶ ἀστοιχείωτα, ποὺ ἔγιναν σκεύητοῦ διαβόλου καὶ ξεγελοῦν νέους καὶ νέες,κόσμο καὶ κοσμάκη. Λένε, ὅτι μποροῦν νὰ δοῦν δῆθεν τὸ μέλλον, πότε ἀπὸ τὰ φλιντζάνια τοῦ καφέ, πότε ἀπὸ τὰ χαρτιά, πότε ἀπὸτὰ ἄστρα, πότε ἀπὸ τὸ νερό, πότε ἀπὸ λεκά-νες, πότε ἀπὸ κόκκαλα ζῴων, πότε ἀπὸ τὸ λά-λημα τοῦ πετεινοῦ… Ἔτσι ἐξαπατοῦν τοὺς ἀφελεῖς.

⃝ Μερικοὶ ἔχουν κακία καὶ ἀσκοῦν τὴ μαύρη μαγεία . 

Προτιμότερο νὰ πατήσῃς σκορπιὸ παρὰ νὰ πέσῃς σὲ κάτι τέτοιους. Αὐτοὶ δὲν λένε μόνο τὸ μέλλον· προσπαθοῦν νὰ κάνουνκαὶ κακό. 

Φτειάχνουν ἀνθρωπάκια μικρὰ ἀπὸκερί, ὁμοιώματα γυναικῶν ἢ ἀντρῶν ποὺ θέλουν νὰ βλάψουν, τὰ καρφιτσώνουν, τὰ πε-τοῦν σὲ αὐλὲς σπιτιῶν, καὶ προσπαθοῦν ἔτσι νὰ χωρίσουν ἀντρόγυνα, νὰ κάνουν ζημιὰ σὲ νέους καὶ νέες, νὰ διαλύσουν συνοικέσια, νὰ ταράξουν σπίτια…

⃝ Κάτι ἄλλοι ὄχι μόνο μὲ ἐνέργειές τους ἀλλ᾿ἀκόμη καὶ μὲ τὸ βλέμμα κάνουν κακό. Τὸ μάτι τους εἶνε σὰν τῆς ὀχιᾶς. Ὑπάρχουν παραδείγματα. Ἂν λόγου χάριν τὸ μάτι ἑνὸς τέ-τοιου βάσκανου ἀνθρώπου, ποὺ ἔχει ἠλεκτρι-σμὸ τῆς κολάσεως, πέσῃ σὲ ἄνθρωπο ἢ ζῷο,εἶνε σὰ νὰ πέφτῃ κεραυνός· ψοφάει τὸ ζῷο,ἀρρωσταίνει τὸ παιδί… Ἡ Ἐκκλησία γι᾿ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ἔχει εἰδικὴ εὐχὴ στὸ Εὐχολόγιο κατὰ τῆς βασκανίας.

⃝ Ἀκόμη χειρότερα μπερδεύονται τὰ πρά-ματα ὅταν οἱ μάγοι χρησιμοποιοῦν ἱερὰ ἀντικείμενα (εἰκόνες, κεριά, λιβάνια…), ἀνακατεύουν μὲ τὰ σατανικὰ λόγια «προσευχές», ἢ λένε πὼς βλέπουν τὴν Παναγία ἢ διαφόρους ἁγίους. Τότε εἶνε ἡ μεγάλη ἀπάτη.

⃝ Ἀλλ᾿ ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἀγύρτες τῆς μαγείας ἔχουμε καὶ τὴν αὐτοδιαφημιζομένη ὡς «ἐπιστημονικὴ» μαγεία . Αὐτὴ εἶνε ἐφωδιασμένημὲ διπλώματα, προβάλλεται ὡς ἐπάγγελμαποὺ προσφέρει ὑπηρεσίες, διαφημίζεται μὲτὰ γνωστὰ μέσα, καὶ ἀγρεύει τὰ θύματά της ἀκόμα καὶ μεταξὺ τῶν ἀριστοκρατικῶν κύκλων καὶ τῶν ὑψηλὰ ἱσταμένων τῶν ἀστικῶνκέντρων. Πρὸς παραπλάνησιν ἀλλάζει ὄνομα. Λέγεται πνευματισμός ,ἀστρολογία κ.λπ.. 

Ἀλλὰ «τί Γιάννης, τί Γιαννάκης»· τὸ ἴδιο εἶνε. 

Ἐδῶ ἀνήκουν τὰ μέντιουμ, τὰ πράσινα τραπέ-ζια, καὶ ἄλλοι τρόποι ἐπικοινωνίας μὲ τὰ δαι-μόνια. 

Ὅλα αὐτὰ εἶνε σατανικά.

Τὰ λέμε αὐτά, ἀγαπητοί μου, γιὰ νὰ μὴν πέσῃ κανεὶς στὴν παγίδα. Ὡς Χριστιανὸς καὶ ὡς Χριστιανὴ μὴν ἔχεις καμμιά σχέσι μὲ τὴ μα-γεία. Ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ θὰ πᾷς ἐκεῖ, εἶσαι ἐκτὸς χριστιανισμοῦ, ξεβαφτίζεσαι.

 Ἡ Ἐκκλησία γιὰ ὅποιον πάῃ σὲ μάγο ἢ μάγισσα ἔχει ἐπιτίμιο – πόσο νομίζετε; Γιὰ πορνεία ἢ μοιχεία, ὁρίζει 5 - 6 χρόνια ἀποχὴ ἀπὸ τὴ θεία κοινωνία· ἂν ὅμως πέσῃ κανεὶς στὴ μαγεία, 20 χρόνια θὰ μείνῃ μακριὰ ἀπὸ τὸ ἅγιο ποτήριο! 

Ἀπ᾿ αὐτὸ νὰ καταλάβῃς, πόσο βαρὺ ἁμάρτημα εἶνε.

Γι᾿ αὐτὸ μακριὰ ἀπ᾿ τοὺς μάγους!

Καὶ νὰ διαφωτίζῃς καὶ ἄλλους.

Ὅ,τι καὶ νὰ σοῦ συμβῇ, ποτέ μὴν καταφύγῃς στὸ μάγο! 

Κι ἂν ἀκόμη σοῦ λέῃ ὅτι θὰ σοῦδώσῃ τὸν καλύτερο γαμπρὸ ἢ τὴν καλύτερη νύφη· κι ἂν σοῦ πῇ πὼς θὰ σοῦ κάνῃ καλὰ τὸ παιδί· κι ἂν σοῦ στρώσῃ τὸ σπίτι μὲ χρυσάφι,κι ἂν σοῦ δίνῃ ὅλη τὴ γῆ μὲ τὰ βασίλειά της,κι ἂν σοῦ χαρίζῃ τὸν οὐρανὸ μὲ τ᾿ ἄστρα, ἐσὺποτέ μὴν πᾷς καὶ προσκυνήσῃς τὸ σατανᾶ.Προτίμησε νὰ πεθάνῃς φτωχὸς μὲ τὸ Χριστό,παρὰ πλούσιος μὲ τὸ διάβολο . 

Ἔχεις πλοῦτο καὶ γιατρὸ τὸ Θεό, τὴν Παναγία, τοὺς ἁγίους.Ἔχεις φάρμακο τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας. Δὲν σὲ φτάνουν αὐτά; Ἂν πιστεύ-ῃς, γονάτισε καὶ ζήτησε τὴ βοήθεια τοῦ Θε-οῦ, χωρὶς ν᾿ ἀπορρίπτῃς καὶ τὰ φάρμακα ποὺδίνει ἡ ἐπιστήμη.Ἔχε πίστι στὸ Θεό. 

Ἐξομολογεῖσαι; κοινωνεῖς τὰ ἄχραντα μυστήρια; διαβάζεις τὴν ἁγία Γραφή; κρατᾷς στὰ χέρια σου τὸν τίμιο σταυρό; ἔχεις ἀγάπη στὴν καρδιά σου; Τότε μὴ φοβᾶσαι. Ἀλλοίμονο, ἂν πιστέψουμε ὅτι ὁ διάβολος εἶνε πιὸ ἰσχυρός. Τρέμει. Τὸν καίει ὁ Χριστός, τὸν καίει ὁ σταυρός, τὸν καίει τὸ Εὐαγγέλιο, τὸν καίει ἡ θεία κοινωνία. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς τί εἶπε· «Θὰ σᾶς δώσω τὴ δύναμι, νὰ πατᾶτε πάνω σὲ φίδια καὶ σκορπιούς…, καὶ νὰ μὴν παθαίνετε τίποτα»(Λουκ. 10,19).

Ἔχε λοιπὸν κοντά σου τὸ Χριστὸ καὶ μὴ φοβᾶσαι κανένα. Αὐτὸν νὰ πιστεύῃς, αὐτὸν νὰ λατρεύῃς, αὐτὸν ν᾿ ἀγαπᾷς εἰς αἰῶνας αἰώνων· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος-

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Κωνσταντίνου & Ἑλένης Ἡλιουπόλεως - Ἀθηνῶν τὴν 7-6-1964