Η Γαλλία ξαναζεί το γνώριμο δράμα της. Αλλά το επόμενο κεφάλαιο δεν θα γραφτεί στα Βαλκάνια ούτε στην Ιβηρική.
Θα γραφτεί στο κέντρο της Ευρώπης. Στην καρδιά της. Στη Γερμανία.
Γιατί η Γερμανία δεν είναι πια εκείνη η σταθερή μηχανή που ήξεραν όλοι. Είναι μια χώρα που σπάει από μέσα. Ο πολιτικός κέντρο καταρρέει σαν παλιό τείχος.
Η AfD σαρώνει στα ανατολικά, κερδίζει σχεδόν το 44% στη Σαξονία-Άνχαλτ, απειλεί να σπάσει το «κράτος προτεκτοράτου» που κρατούσε τους αχυράνθρωπους της παγκόσμιας εξουσίας στο τιμόνι της Γερμανίας. Την ίδια ώρα, στην πρωτεύουσα, η άκρα αριστερά ανεβαίνει. Οι κεντρώοι κατηγορούν ο ένας τον άλλον ότι φλερτάρουν με τους εξτρεμιστές.
Ο πρόεδρος Στάινμαϊερ προειδοποιεί ανοιχτά για επιστροφή σε διαιρέσεις τύπου Βαϊμάρης. Και οι πολίτες ψηφίζουν οργή.
Η οικονομία πονάει. Τα ενεργειακά κόστη μετά το τέλος του φθηνού ρωσικού αερίου βαραίνουν νοικοκυριά και βιομηχανία. Η αυτοκινητοβιομηχανία τρέμει μπροστά στον κινεζικό ανταγωνισμό.
Η οικονομία πονάει. Τα ενεργειακά κόστη μετά το τέλος του φθηνού ρωσικού αερίου βαραίνουν νοικοκυριά και βιομηχανία. Η αυτοκινητοβιομηχανία τρέμει μπροστά στον κινεζικό ανταγωνισμό.
Οι μεταρρυθμίσεις στις συντάξεις και τις κοινωνικές παροχές του ανίκανου καγκελαρίου Μερτς βγάζουν εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους.
Εκατόν εβδομήντα πέντε χιλιάδες σε μία μόνο μέρα τον Σεπτέμβριο, διαμαρτυρόμενοι για περικοπές. Το κόστος ζωής δεν υποχωρεί.
Η στέγη γίνεται όνειρο. Η ανισότητα μεγαλώνει.
Και οι νέοι νιώθουν ότι το μέλλον τους έχει ήδη πουληθεί. Μελέτες δείχνουν ότι μόνο μια μειοψηφία αισθάνεται προετοιμασμένη για την αγορά εργασίας. Πολλοί σκέφτονται να φύγουν. Άλλοι στρέφονται στα άκρα.
Στην Ανατολή, σχεδόν οι μισοί κάτω των 25 ψήφισαν AfD.
Στο Βερολίνο, μικρές ομάδες μαθητών μπλοκάρουν ήδη σχολεία, ζητώντας χρήματα για την παιδεία και αρνούμενοι την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία.
Ειδικοί προειδοποιούν: είναι μια ωρολογιακή βόμβα. Και τώρα, καθώς η Γαλλία καίγεται, ακτιβιστές της άκρας αριστεράς προσπαθούν ήδη να μεταφέρουν τη φλόγα πέρα από τα σύνορα.
Η Γερμανία έχει όλα τα υλικά. Πολιτική πόλωση σε ιστορικό υψηλό. Οικονομική δυσαρέσκεια που δεν μπορεί πια να κρυφτεί πίσω από το «γερμανικό θαύμα».
Ένταση για τη μετανάστευση που βγάζει δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους. Νεολαία που χάνει την υπομονή της. Και έναν κρατικό μηχανισμό που, όσο ισχυρός κι αν φαίνεται, αρχίζει να κλονίζεται όταν οι πολίτες σταματούν να πιστεύουν.
Η σπίθα μπορεί να έρθει από παντού.
Από έναν προϋπολογισμό που κόβει κι άλλο. Από ένα επεισόδιο μετανάστευσης που θα ανάψει τα αίματα. Από μια εκλογική νίκη της AfD που θα οδηγήσει σε συγκρούσεις με την αντίπαλη πλευρά.
Ή απλά από την αντιγραφή: όταν οι εικόνες από το Παρίσι γίνουν πρότυπο και όχι απλώς θέαμα.
Όταν ξεσπάσει, δεν θα είναι απλώς άλλη μια διαδήλωση. Θα είναι η στιγμή που η ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης θα δείξει πόσο εύθραυστη έχει γίνει.
Όταν ξεσπάσει, δεν θα είναι απλώς άλλη μια διαδήλωση. Θα είναι η στιγμή που η ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης θα δείξει πόσο εύθραυστη έχει γίνει.
Και τότε, ολόκληρη η ήπειρος θα καταλάβει ότι το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ μόνο γαλλικό.
Ήταν ευρωπαϊκό.
Και η Γερμανία ήταν πάντα η πιο επικίνδυνη υποψήφια να το αποδείξει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου