Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν ᾿Ιουδαίων, ἦλθεν ὁ ᾿Ιησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν.
καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον.
εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς πάλιν· εἰρήνη ὑμῖν. καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς.
καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα ῞Αγιον·
ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται.
Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ ᾿Ιησοῦς.
ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί· ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω.
Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν. ἔρχεται ὁ ᾿Ιησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· εἰρήνη ὑμῖν.
εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός.
καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου.
λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες.
Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ·
ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι ᾿Ιησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.
Νεοελληνική Απόδοση
Η εμφάνιση του Ιησού στους μαθητές
Ενώ λοιπόν ήταν βράδυ την ημέρα εκείνη, την πρώτη μετά το Σάββατο, και ενώ οι θύρες ήταν κλεισμένες εκεί όπου ήταν οι μαθητές για το φόβο των Ιουδαίων, ήρθε ο Ιησούς και στάθηκε στο μέσο και τους λέει: «Ειρήνη σ’ εσάς».
Και αφού είπε αυτό, έδειξε τα χέρια και την πλευρά του σ’ αυτούς. Χάρηκαν τότε οι μαθητές, όταν είδαν τον Κύριο.
Τους είπε λοιπόν πάλι ο Ιησούς: «Ειρήνη σ’ εσάς. Καθώς με έχει αποστείλει ο Πατέρας κι εγώ στέλνω εσάς».
Και όταν είπε αυτό, φύσηξε πάνω τους και τους λέει: «Λάβετε Πνεύμα Άγιο.
Αν σε κάποιους αφήσετε τις αμαρτίες, έχουν αφεθεί σ’ αυτούς, αν σε κάποιους τις κρατάτε, έχουν κρατηθεί».
Ο Ιησούς και ο Θωμάς
Ο Θωμάς, όμως, ένας από τους δώδεκα, ο λεγόμενος, “Δίδυμος”, δεν ήταν μαζί τους όταν ήρθε ο Ιησούς.
Του έλεγαν λοιπόν οι άλλοι μαθητές: «Έχουμε δει τον Κύριο!» Εκείνος τους είπε: «Αν δε δω στα χέρια του το σημάδι των καρφιών και δε βάλω το δάχτυλό μου στο σημάδι των καρφιών και δε βάλω το χέρι μου στην πλευρά του, δε θα πιστέψω».
Και μετά από οχτώ ημέρες ήταν πάλι μέσα οι μαθητές του και ο Θωμάς μαζί τους. Έρχεται ο Ιησούς, ενώ ήταν οι θύρες κλεισμένες, και στάθηκε στο μέσο και είπε: «Ειρήνη σ’ εσάς».
Έπειτα λέει στο Θωμά: «Φέρε το δάχτυλό σου εδώ και δες τα χέρια μου, και φέρε το χέρι σου και βάλε το στην πλευρά μου, και μη γίνεσαι άπιστος αλλά πιστός».
Αποκρίθηκε ο Θωμάς και του είπε: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!»
Του λέει ο Ιησούς: «Επειδή με έχεις δει, έχεις πιστέψει; Μακάριοι όσοι δε με είδαν και όμως πίστεψαν».
Ο σκοπός της γραφής του Ευαγγελίου
Βέβαια, και άλλα πολλά θαυματουργικά σημεία έκανε ο Ιησούς μπροστά στους μαθητές του, που δεν είναι γραμμένα στο βιβλίο τούτο.
Αυτά όμως έχουν γραφτεί, για να πιστέψετε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, και πιστεύοντας να έχετε ζωή στο όνομά του.
Ενώ λοιπόν ήταν βράδυ την ημέρα εκείνη, την πρώτη μετά το Σάββατο, και ενώ οι θύρες ήταν κλεισμένες εκεί όπου ήταν οι μαθητές για το φόβο των Ιουδαίων, ήρθε ο Ιησούς και στάθηκε στο μέσο και τους λέει: «Ειρήνη σ’ εσάς».
Και αφού είπε αυτό, έδειξε τα χέρια και την πλευρά του σ’ αυτούς. Χάρηκαν τότε οι μαθητές, όταν είδαν τον Κύριο.
Τους είπε λοιπόν πάλι ο Ιησούς: «Ειρήνη σ’ εσάς. Καθώς με έχει αποστείλει ο Πατέρας κι εγώ στέλνω εσάς».
Και όταν είπε αυτό, φύσηξε πάνω τους και τους λέει: «Λάβετε Πνεύμα Άγιο.
Αν σε κάποιους αφήσετε τις αμαρτίες, έχουν αφεθεί σ’ αυτούς, αν σε κάποιους τις κρατάτε, έχουν κρατηθεί».
Ο Ιησούς και ο Θωμάς
Ο Θωμάς, όμως, ένας από τους δώδεκα, ο λεγόμενος, “Δίδυμος”, δεν ήταν μαζί τους όταν ήρθε ο Ιησούς.
Του έλεγαν λοιπόν οι άλλοι μαθητές: «Έχουμε δει τον Κύριο!» Εκείνος τους είπε: «Αν δε δω στα χέρια του το σημάδι των καρφιών και δε βάλω το δάχτυλό μου στο σημάδι των καρφιών και δε βάλω το χέρι μου στην πλευρά του, δε θα πιστέψω».
Και μετά από οχτώ ημέρες ήταν πάλι μέσα οι μαθητές του και ο Θωμάς μαζί τους. Έρχεται ο Ιησούς, ενώ ήταν οι θύρες κλεισμένες, και στάθηκε στο μέσο και είπε: «Ειρήνη σ’ εσάς».
Έπειτα λέει στο Θωμά: «Φέρε το δάχτυλό σου εδώ και δες τα χέρια μου, και φέρε το χέρι σου και βάλε το στην πλευρά μου, και μη γίνεσαι άπιστος αλλά πιστός».
Αποκρίθηκε ο Θωμάς και του είπε: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!»
Του λέει ο Ιησούς: «Επειδή με έχεις δει, έχεις πιστέψει; Μακάριοι όσοι δε με είδαν και όμως πίστεψαν».
Ο σκοπός της γραφής του Ευαγγελίου
Βέβαια, και άλλα πολλά θαυματουργικά σημεία έκανε ο Ιησούς μπροστά στους μαθητές του, που δεν είναι γραμμένα στο βιβλίο τούτο.
Αυτά όμως έχουν γραφτεί, για να πιστέψετε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, και πιστεύοντας να έχετε ζωή στο όνομά του.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ - «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ»
Αγαπητοί αδελφοί, Χριστός Ανέστη!
Σήμερα, μια Κυριακή αμέσως μετά από την Ανάσταση του Κυρίου μας, η Αγία μας Εκκλησία, Θέλοντας να ενισχύσει και να στερεώσει την πίστη μας στην Ανάσταση του Χριστού μας παρουσίασε, μέσα από το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, την πρώτη συνάντηση του Αναστάντος Κυρίου μας με τους μαθητές του. Παράλληλα, μέσα από αυτό το γεγονός, προβάλλει ένα πρόσωπο αναμφίβολα παρεξηγημένο. Είναι το πρόσωπο του Αποστόλου Θωμά.
Στη λαϊκή συνείδηση, το όνομά του έγινε συνώνυμο της δυσπιστίας.
Όμως, αν εμβαθύνουμε στο Ευαγγέλιο και στη θεολογία της ημέρας, θα ανακαλύψουμε ότι ο Απόστολος Θωμάς δεν είναι ο «άπιστος» της ομάδας των μαθητών του Χριστού, αλλά ο άνθρωπος που αναζητά την αλήθεια με όλο του το είναι. Είναι ο εκπρόσωπος κάθε ανθρώπου που παλεύει ανάμεσα στο λογικό και το υπέρλογο, ανάμεσα στην ανάγκη για αποδείξεις και στην πρόσκληση για μια βαθιά, ουσιαστική και προσωπική σχέση με τον Θεό.
Είναι απόλυτα ανθρώπινο να ζητάμε αποδείξεις, όχι μόνο για την πίστη αλλά και για ότι κινείται στη σφαίρα του υπέρλογου. Ζούμε σε έναν κόσμο που βασίζεται στις αισθήσεις, στη λογική και στην επαλήθευση.
Είναι απόλυτα ανθρώπινο να ζητάμε αποδείξεις, όχι μόνο για την πίστη αλλά και για ότι κινείται στη σφαίρα του υπέρλογου. Ζούμε σε έναν κόσμο που βασίζεται στις αισθήσεις, στη λογική και στην επαλήθευση.
Ο Θωμάς, όταν άκουσε από τους υπόλοιπους μαθητές να λένε ότι «εωράκαμεν τον Κύριον», δεν αρνήθηκε τη δυνατότητα της Ανάστασης από κακία ή πείσμα.
Αρνήθηκε να δεχτεί μια πληροφορία, κατά το κοινώς λεγόμενο, από δεύτερο χέρι.
Ήθελε να βιώσει και ο ίδιος αυτό που βίωσαν οι άλλοι. «Εάν μή ίδω εν ταίς χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων... ου μή πιστεύσω».
Αυτή η απαίτησή του δεν είναι αμαρτία αλλά εκφράζει την αγωνία της ανθρώπινης ύπαρξης που διψά για βεβαιότητα.
Ο Θεός δεν φοβάται τις ερωτήσεις μας, ούτε σκανδαλίζεται από τις αμφιβολίες μας. Αντίθετα, ο Χριστός έρχεται «των θυρών κεκλεισμένων» για να συναντήσει τον Θωμά ακριβώς εκεί που βρίσκεται, στην αμφιβολία του.
Προσφέρει τα χέρια Του και την πλευρά Του δηλαδή τα σημεία του Πάθους Του. Αυτή η απόδειξη που δίνει ο Χριστός δεν είναι μια ψυχρή επιβεβαίωση. Είναι η αποκάλυψη των πληγών Του οι οποίες είναι τα ορατά σημάδια της ανυπέρβλητης θυσιαστικής αγάπης Του.
Εδώ βρίσκεται το σημείο καμπής στην όλη υπόθεση.
Εδώ βρίσκεται το σημείο καμπής στην όλη υπόθεση.
Η πραγματική πίστη δεν είναι μια απλή παραδοχή κάποιων ιδεών ή ιστορικών γεγονότων.
Αν η πίστη ήταν απλώς λογική πειθώ, τότε θα ήταν καταναγκασμός.
Η πίστη που σώζει πηγάζει από μια σχέση άκρως αγαπητική. Όταν ο Θωμάς βλέπει τον Χριστό, δεν αρχίζει να εξετάζει ανατομικά τις πληγές.
Η περικοπή δεν μας διευκρινίζει καν αν άγγιξε τελικά αυτές τις πληγές γιατί δεν είναι αυτό το θέμα.
Η ουσία βρίσκεται στο γεγονός ότι η καρδιά του Θωμά φλέγεται από την παρουσία του Αγαπημένου Διδασκάλου. Η ομολογία του, «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου», δεν είναι το συμπέρασμα ενός συλλογισμού ή μιας λογικής διεργασίας αλλά η κραυγή μιας καρδιάς που αγαπά και αναγνώρισε τον Διδάσκαλό και Ευεργέτη της. Ο Χριστός μας καλεί να περάσουμε από το «πιστεύω επειδή αποδείχθηκε» στο «πιστεύω επειδή Σε αγαπώ και Σε γνωρίζω». Η αγάπη είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στον κτιστό άνθρωπο και τον Άκτιστο Θεό.
Πολλοί αναρωτιούνται: «Εκείνος ήταν ο Θωμάς και είχε τον Χριστό μπροστά του. Εμείς πώς μπορούμε να Τον αγγίξουμε σήμερα;».
Πολλοί αναρωτιούνται: «Εκείνος ήταν ο Θωμάς και είχε τον Χριστό μπροστά του. Εμείς πώς μπορούμε να Τον αγγίξουμε σήμερα;».
Η απάντηση βρίσκεται στην μετοχή μας στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.
Κάθε φορά που προσερχόμαστε στο Άγιο Ποτήριο, γινόμαστε συμμέτοχοι του Θωμά. Δεν βλέπουμε τον Χριστό με τα σωματικά μάτια, αλλά Τον ψηλαφούμε καρδιακά και τον υποδεχόμαστε μέσα μας.
Η μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Χριστού δεν είναι μια συμβολική πράξη μνήμης, αλλά η ύψιστη μορφή κοινωνίας και ένωσης μαζί Του. Μέσω της Θείας Κοινωνίας, ο Χριστός παύει να είναι μια ιστορική προσωπικότητα του παρελθόντος και γίνεται το αίμα που κυλά στις φλέβες μας και η καρδιά που χτυπά στα στήθη μας. Αυτή η κοινωνία με τον Θεό, η Θεία Κοινωνία, είναι η διαρκής ψηλάφηση του Χριστού ανά τους αιώνες. Όπως ο Θωμάς άγγιξε τις πληγές του Χριστού, έτσι κι εμείς γευόμαστε και κοινωνούμε τον Σταυρωθέντα και Αναστάντα Χριστό. Και είναι αυτή η ένωση που μεταμορφώνει την πίστη από θεωρία σε βίωμα.
Αδελφοί μου, η μεγαλύτερη και πιο αδιάσειστη απόδειξη της ύπαρξης του Θεού δεν βρίσκεται στα βιβλία ή στην διατύπωση μιας διδασκαλίας, αλλά στην εμπειρία της ζωντανής παρουσίας Του στη ζωή μας.
Αδελφοί μου, η μεγαλύτερη και πιο αδιάσειστη απόδειξη της ύπαρξης του Θεού δεν βρίσκεται στα βιβλία ή στην διατύπωση μιας διδασκαλίας, αλλά στην εμπειρία της ζωντανής παρουσίας Του στη ζωή μας.
Όταν κοινωνούμε με τον Χριστό, όταν ζούμε την αγάπη Του, τότε οι αποδείξεις παύουν να είναι απαραίτητες, γιατί η ίδια η παρουσία Του είναι φως που διαλύει κάθε σκοτάδι. Η εμπειρία αυτή εκφράζεται ως ειρήνη στην αναταραχή, ως ελπίδα στην απελπισία, ως δύναμη να συγχωρείς εκεί που η λογική λέει να μισείς. Αυτή η μυστική πληροφορία που έρχεται στην καρδία μας είναι ανώτερη από κάθε μαθηματική απόδειξη.
Ο Χριστός είπε στον Θωμά: «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες». Αυτός ο μακαρισμός απευθύνεται σε εμάς. Δεν σημαίνει τυφλή πίστη, αλλά πίστη που έχει μάθει να βλέπει τον Θεό μέσα από την αγάπη, την ενεργό μετοχή στο σώμα της Εκκλησίας και τη μυστηριακή ζωή.
Ο Χριστός είπε στον Θωμά: «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες». Αυτός ο μακαρισμός απευθύνεται σε εμάς. Δεν σημαίνει τυφλή πίστη, αλλά πίστη που έχει μάθει να βλέπει τον Θεό μέσα από την αγάπη, την ενεργό μετοχή στο σώμα της Εκκλησίας και τη μυστηριακή ζωή.
Ας μην μας φοβίζουν οι στιγμές που η λογική μας κλονίζεται. Ας κάνουμε όπως ο Θωμάς. Ας μείνουμε σταθεροί μέσα στην Εκκλησία περιμένοντας τον Κύριο. Ας αναζητήσουμε την προσωπική σχέση μαζί Του μέσα από την προσευχή και, κυρίως, μέσα από το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Όταν ο Χριστός γίνει γίνει «ο Κύριός μας και ο Θεός μας» τότε η ζωή μας θα γίνει η πιο ζωντανή απόδειξη της Ανάστασής Του στον κόσμο. Τότε, η αμφιβολία θα δώσει τη θέση της στη βεβαιότητα της αγάπης, και ο φόβος στη χαρά της αιώνιας ζωής. Αμήν!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου