Ψαλμός 56 - «Η Φιάλη των Δακρύων»

Ένας ψαλμός για τη μέρα που φοβήθηκα, κι Εσύ φύλαξες τα δάκρυα μου σαν προσευχή.

Το πλαίσιο του Ψαλμού είναι φυλάκιση, ταπείνωση, εχθρική γη. Ο Δαβίδ είναι μόνος. Αλλά δεν είναι βουβός. Ψαλμός εγχάρακτος – βαθιάς σημασίας, σαν σφραγίδα αιώνιας εμπιστοσύνης. Ο τίτλος, μυστηριώδης: «Περιστέρι από μακρινές βελανιδιές» – σαν να δείχνει μια ψυχή ξενιτεμένη, κυνηγημένη, που ψάχνει καταφύγιο. Είναι αυτός ο ψαλμός φωνή της ψυχής σου. Είναι ο ψαλμός των

διωγμένων που ελπίζουν.» Μόνο δύο στίχους επιλέγω από τον Ψαλμό αυτό και σήμερα το πρωί μοιράζομαι μαζί σου.

1. “Την ημέρα που θα φοβηθώ, θα ελπίζω σε Σένα.”
— Ψαλμός 56:3

Όταν ο φόβος σηκώνεται σαν κύμα,
όταν η ψυχή σείεται,
όταν τα πόδια τρέμουν και η καρδιά σωπαίνει—

τότε, Εκείνος δεν φεύγει.
Γίνεται ελπίδα.
Γίνεται βράχος.

Ο φόβος δεν είναι ήττα·
είναι ευκαιρία επιστροφής.
Στην παλάμη Εκείνου
που δεν μας απορρίπτει όταν τρέμουμε,
αλλά μας σηκώνει…
όταν ελπίζουμε.

Αυτός είναι ο λόγος.
Αυτό είναι το νήμα.
Ελπίζω σε Σένα, Κύριε, ακόμη κι όταν φοβάμαι.
Ίσως ειδικά τότε.

2. «Εσύ μετράς τις αποπλανήσεις μου· βάλε τα δάκρυά μου στη φιάλη σου· δεν είναι αυτά στο βιβλίο σου;»
— Ψαλμός 56:8

Κύριε, δεν ξέρω πόσες φορές έχω χαθεί.
Όχι με θεαματικό τρόπο.
Όχι πάντα με αμαρτία κραυγαλέα.
Πολλές φορές απλώς... ξέφυγα λίγο.
Μισό βήμα, μετά άλλο ένα.
Μέχρι που όταν γύρισα να δω πού είμαι,
δεν ήξερα τον δρόμο.

Αυτές είναι οι αποπλανήσεις μου.
Και τις μετράς.
Όχι για να με καταδικάσεις,
αλλά για να μη χαθεί ούτε μία στιγμή της περιπλάνησής μου.
Τι Θεός είσαι Εσύ που δεν μετράς μόνο τα καλά,
αλλά και τα λάθη μου… με έλεος;

Και μετά είναι τα δάκρυα.
Τα δικά μου.
Όχι τα δημόσια.
Αυτά που έτρεξαν τη νύχτα, όταν όλοι κοιμόντουσαν.
Αυτά που κανείς δεν είδε.
Που ούτε εγώ ήθελα να δω.

Κι Εσύ…
δεν τα άφησες να πέσουν στη γη.
Τα κράτησες.
Λες και ήταν πολύτιμα.
Λες και έλεγαν κάτι που οι λέξεις μου δεν μπορούσαν.

Έχεις μια φιάλη, λέει ο ψαλμός.
Μια φιάλη που τη γεμίζεις με δάκρυα.
Ποιος βασιλιάς φυλάει τα δάκρυα των δούλων Του;
Μόνο Εσύ, Κύριε.
Μόνο Εσύ με αγαπάς έτσι —
όχι παρά τα δάκρυά μου,
αλλά μέσα από αυτά.

Και το πιο παράξενο;
Είναι όλα γραμμένα.
Στο βιβλίο Σου.
Όχι μόνο οι πράξεις μου,
αλλά και τα δάκρυα.
Κάθε στιγμή που πόνεσα και δεν ήξερα πώς να Σου το πω,
Εσύ το έγραψες.

Πώς να μη Σε αγαπώ, Χριστέ μου;
Όταν Εσύ θυμάσαι ακόμα και όσα εγώ θέλω να ξεχάσω;
Όταν Εσύ δίνεις αξία σε ό,τι εγώ θεωρούσα ντροπή;

Δεν νιώθω μόνος όταν το σκέφτομαι αυτό.
Νιώθω γνωρισμένος.
Αναγνωρισμένος.
Δεμένος με Σένα, όχι γιατί τα κατάφερα,
αλλά γιατί τα έχασα… και Εσύ ήσουν εκεί.

Εκεί, στον φόβο μου.
Εκεί, στην πτώση μου.
Εκεί, στο κλάμα μου.
Και όλα τα φύλαξες.
Όλα τα κράτησες.
Όλα τα θυμάσαι.

Αυτό είναι η ελπίδα μου.
Όχι ότι θα πάψω να χάνομαι,
αλλά ότι δεν θα πάψω να Σου ανήκω.

Γιατί έχεις τα δάκρυά μου…
και με αυτά με φέρνεις πάλι πίσω.

Ο Ψαλμός 56 δεν είναι μονάχα λόγια του Δαβίδ.
Είναι ο ψίθυρος όλων όσοι έζησαν την αδυναμία,
αλλά δεν έπαψαν να ελπίζουν.

Είναι και δικός σου ψαλμός.
Γιατί στην ημέρα που φοβάσαι,
Εκείνος σε περιμένει.
Με φιάλη γεμάτη δάκρυα.
Με Λόγο σταθερό.
Με το Φως των Ζωντανών.

Προσευχή

Κύριέ μου,
δεν ξέρω πώς να Σου μιλήσω χωρίς να λυγίσω.
Κι ίσως… αυτό να είναι τελικά η αληθινή προσευχή:
όχι τα σωστά λόγια,
αλλά το σπασμένο δοχείο που Σου προσφέρω,
και Εσύ —
το γεμίζεις με έλεος.

Εγώ μετρώ τις μέρες μου με σκιές,
αλλά Εσύ μετράς τις αποπλανήσεις μου.
Όχι για να με ελέγξεις,
μα για να με ξαναφέρεις κοντά Σου.
Δεν αφήνεις χαμένη πορεία χωρίς ελπίδα.
Δεν υπάρχει λάθος μου
που να Μην το ’χεις χαρτογραφήσει με αγάπη.

Και τα δάκρυά μου, Κύριε…
Αυτά που οι άλλοι δεν είδαν.
Αυτά που εγώ έκρυψα.
Τα έβαλες — λες — σε φιάλη.

Ποιος είμαι εγώ να με φυλάς έτσι;
Ποιο Θεό έχω,
που συλλέγει το κλάμα μου σαν θησαυρό;

Δεν είναι αυτά τα δάκρυα απλώς σημάδια αδυναμίας.
Είναι φωνές χωρίς λέξεις.
Και Εσύ τις ακούς.

Γι’ αυτό, Κύριε…
μη με αφήσεις.
Αν κάποτε Σου ανήκα με χαμόγελο,
τώρα Σου προσφέρω το θρήνο μου.

Γράψε με ξανά στο βιβλίο Σου—
ή μάλλον,
θυμήσου πως είμαι ήδη εκεί.
Μέσα από κάθε δάκρυ που κύλησε για Σένα.
Ή εξαιτίας της απουσίας Σου που εγώ νόμιζα.

Μην αφήσεις τον φόβο να γίνει η γλώσσα της ψυχής μου.
Κάνε την ελπίδα και πάλι την προσευχή μου.
Και κράτα με,
όπως κρατάς τα δάκρυά μου.
Προσεκτικά.
Άγια.
Αληθινά.

Αν δε θυμάμαι εγώ τα λάθη μου,
Εσύ θυμήσου την καρδιά μου.
Κι αν δεν ξέρω πια πώς να επιστρέψω,
έλα Εσύ, Κύριε,
ως Φως των ζωντανών,
και οδήγησέ με πάλι
στο φως Σου.

Γιατί είμαι δικός Σου.
Και κάθε δάκρυ μου
το λέει πιο καθαρά
από κάθε προσευχή που πρόλαβα να ψιθυρίσω.

Αμήν.

Φλέγων Νηρεύς

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ