Ο ΦΠΑ στην Ελλάδα παραμένει ένας από τους υψηλότερους στην Ευρωζώνη. Ο βασικός συντελεστής φτάνει το 24%, ενώ σε άλλες χώρες όπως η Γερμανία είναι στο 19% και στην Πορτογαλία στο 23%. Ακόμη και για βασικά αγαθά, οι μειωμένοι συντελεστές 13% και 6% δεν καλύπτουν επαρκώς την καθημερινότητα του πολίτη.
Δεν μιλάμε για πολυτελή αγαθά, αλλά για τρόφιμα, ενέργεια, μετακινήσεις. Σε μια χώρα με χαμηλό εισόδημα, η επιβάρυνση είναι δυσανάλογη.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων παραμένει από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων παραμένει από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη.
Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αντιστοιχεί μόλις στο 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Παράλληλα, οι έμμεσοι φόροι όπως ο ΦΠΑ αντιπροσωπεύουν πάνω από το 40% των συνολικών φορολογικών εσόδων. Αυτό σημαίνει ότι το κράτος βασίζεται υπερβολικά σε αυτού του είδους τη φορολόγηση.
Ο πολίτης πληρώνει, ακόμη και όταν η οικονομική του κατάσταση δεν το επιτρέπει.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επέβαλε στην Ελλάδα πρόστιμο 131 εκατομμυρίων ευρώ για παραβίαση των ενιαίων κανόνων ΦΠΑ σχετικά με απαλλαγές που κρίθηκαν μη συμβατές με την κοινοτική νομοθεσία. Η απόφαση αφορά περιπτώσεις όπου η χώρα δεν εισέπραξε ΦΠΑ σε υπηρεσίες και αγαθά που δεν δικαιούνταν εξαίρεση. Η παράλειψη αυτή δεν προήλθε από κοινωνική ευαισθησία αλλά από αστοχία διοικητική. Το αποτέλεσμα όμως το πληρώνουμε όλοι. Και το πρόστιμο βαρύνει τελικά τον φορολογούμενο.
Αντί να προχωρήσουμε σε ουσιαστικές μειώσεις στον ΦΠΑ, επιμένουμε σε επιδόματα που δεν λύνουν το πρόβλημα. Οι επιχειρήσεις ασφυκτιούν, η κατανάλωση συρρικνώνεται, η οικονομία υπολειτουργεί. Σε μια χώρα όπου η ενέργεια, η στέγαση και τα τρόφιμα απορροφούν πάνω από το 50% του οικογενειακού εισοδήματος, η μείωση του ΦΠΑ δεν είναι απλώς μέτρο ανακούφισης. Είναι μοχλός ανάπτυξης. Αν δεν υπάρξει δημοσιονομική ευελιξία με κοινωνική στόχευση, δεν θα υπάρξει και ανάκαμψη.
Το ζήτημα δεν είναι ιδεολογικό αλλά πρακτικό. Χρειαζόμαστε ένα σταθερό φορολογικό περιβάλλον με πιο ισορροπημένη κατανομή των βαρών.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επέβαλε στην Ελλάδα πρόστιμο 131 εκατομμυρίων ευρώ για παραβίαση των ενιαίων κανόνων ΦΠΑ σχετικά με απαλλαγές που κρίθηκαν μη συμβατές με την κοινοτική νομοθεσία. Η απόφαση αφορά περιπτώσεις όπου η χώρα δεν εισέπραξε ΦΠΑ σε υπηρεσίες και αγαθά που δεν δικαιούνταν εξαίρεση. Η παράλειψη αυτή δεν προήλθε από κοινωνική ευαισθησία αλλά από αστοχία διοικητική. Το αποτέλεσμα όμως το πληρώνουμε όλοι. Και το πρόστιμο βαρύνει τελικά τον φορολογούμενο.
Αντί να προχωρήσουμε σε ουσιαστικές μειώσεις στον ΦΠΑ, επιμένουμε σε επιδόματα που δεν λύνουν το πρόβλημα. Οι επιχειρήσεις ασφυκτιούν, η κατανάλωση συρρικνώνεται, η οικονομία υπολειτουργεί. Σε μια χώρα όπου η ενέργεια, η στέγαση και τα τρόφιμα απορροφούν πάνω από το 50% του οικογενειακού εισοδήματος, η μείωση του ΦΠΑ δεν είναι απλώς μέτρο ανακούφισης. Είναι μοχλός ανάπτυξης. Αν δεν υπάρξει δημοσιονομική ευελιξία με κοινωνική στόχευση, δεν θα υπάρξει και ανάκαμψη.
Το ζήτημα δεν είναι ιδεολογικό αλλά πρακτικό. Χρειαζόμαστε ένα σταθερό φορολογικό περιβάλλον με πιο ισορροπημένη κατανομή των βαρών.
Ο ΦΠΑ όπως εφαρμόζεται σήμερα είναι άδικος και αντικοινωνικός.
Οι ευρωπαϊκές χώρες που προχώρησαν σε στοχευμένες μειώσεις είχαν καλύτερα αποτελέσματα στη φοροεισπραξιμότητα και στην ενίσχυση της εσωτερικής ζήτησης. Δεν είναι λοιπόν τολμηρό να συζητάμε μείωση. Είναι λογικό. Και είναι και ώριμο αίτημα.
Η συζήτηση για τη φορολογική πολιτική πρέπει να περάσει από τα σαλόνια των τεχνοκρατών στα τραπέζια των πολιτών. Όταν το κράτος απαιτεί συμμετοχή, πρέπει και να επιστρέφει ισονομία. Η μείωση του ΦΠΑ, ιδίως σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες, δεν είναι παραχώρηση. Είναι οφειλή. Αν δεν το δούμε έτσι, θα συνεχίσουμε να εισπράττουμε πρόστιμα αντί για εμπιστοσύνη. Και θα χάνουμε μια μια τις ευκαιρίες για πραγματική οικονομική και κοινωνική σταθερότητα.
Η συζήτηση για τη φορολογική πολιτική πρέπει να περάσει από τα σαλόνια των τεχνοκρατών στα τραπέζια των πολιτών. Όταν το κράτος απαιτεί συμμετοχή, πρέπει και να επιστρέφει ισονομία. Η μείωση του ΦΠΑ, ιδίως σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες, δεν είναι παραχώρηση. Είναι οφειλή. Αν δεν το δούμε έτσι, θα συνεχίσουμε να εισπράττουμε πρόστιμα αντί για εμπιστοσύνη. Και θα χάνουμε μια μια τις ευκαιρίες για πραγματική οικονομική και κοινωνική σταθερότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου