ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ –Μετά από τέσσερις μήνες πολέμου με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, ορισμένοι ειδικοί και αναλυτές πιστεύουν ότι η Ισλαμική Δημοκρατία έχει βγει από τη σύγκρουση ισχυρότερη. Αλλά για τον γεωπολιτικό και ιδρυτή του μέσου ενημέρωσης Le Monde Décrypté, η πτώση του καθεστώτος των μουλάδων είναι δρομολογημένη.
Η εξαφάνιση της κάθετης εξουσίας του Ιράν ανοίγει μια νέα εποχή για τη χώρα, εξηγεί ο Ζεράρ Βεσπιέρ [Gérard Vespierre], συγγραφέας του
βιβλίου «Προς την επόμενη ιρανική επανάσταση;» (Les engagés, 2024).Ποια είναι η κατάσταση του ιρανικού καθεστώτος σήμερα;
Gérard Vespierre – Το ιρανικό καθεστώς βρίσκεται σε μια νέα κατάσταση, στην οποία είναι κατακερματισμένο. Πιστεύω ότι ορισμένα δυτικά μέσα ενημέρωσης, που καθοδηγούνται συνεχώς από μια λογική αμεσότητας, δεν έχουν αφιερώσει τον χρόνο και την οπτική γωνία που είναι απαραίτητες για να αναλύσουν τις συνέπειες της εξάλειψης του Ανώτατου Ηγέτη. Ο θάνατος του Χαμενεΐ σημαίνει περισσότερη διαταραχή στην κατάσταση στο Ιράν από ό,τι γενικά γίνεται αντιληπτό.
Όσο ζούσε, ο ανώτατος ηγέτης ήταν η κεντρική φυσιογνωμία του καθεστώτος.
Σήμερα, αυτό δεν ισχύει πλέον. Ο γιος και διάδοχός του, Μοτσταμπά Χαμενεΐ, δεν ανήκει στις υψηλότερες βαθμίδες της θρησκευτικής ιεραρχίας. Δεν είναι ο μοναδικός ηγέτης της χώρας ούτε έχει την πολιτική επιρροή που είχε ο πατέρας του. Ο Αλί Χαμενεΐ έχτισε και εδραίωσε την εξουσία του επί αρκετές δεκαετίες. Πριν γίνει ο ίδιος Ανώτατος Ηγέτης, ήταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ήταν πολύ κοντά στον τότε Ανώτατο Ηγέτη. Υπήρχε μια πνευματική συγγένεια μεταξύ αυτού και του Χομεϊνί.
Επιπλέον, ο διορισμός τού Μοτσταμπά Χαμενεΐ αναδεικνύει ένα απίστευτο παράδοξο: το γεγονός ότι ο ανώτατος ηγέτης αντικαθίσταται από τον γιο του παραπέμπει στην κληρονομική διαδοχή που θυμίζει τις πρακτικές της μοναρχίας, στην οποία αντιτίθενται έντονα οι μουλάδες.
Τελικά, το πολιτικό σύστημα που έχει προκύψει είναι πλέον κατακερματισμένο σε διάφορους πόλους: αυτόν του σιιτικού κλήρου, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τέλος, αυτόν των Φρουρών της Επανάστασης. Η εξαφάνιση της κάθετης δομής της ιρανικής εξουσίας ανοίγει μια νέα κατάσταση για τη χώρα.
Ποιος κυβερνά πραγματικά τη χώρα σήμερα;
Ο έλεγχος του Ιράν, επί του παρόντος, βρίσκεται στα χέρια του κρατικού μηχανισμού ασφαλείας, δηλαδή στους Φρουρούς της Επανάστασης και στις πολιτοφυλακές Μπασίτζ, που αντιπροσωπεύει μια σταθερή ραχοκοκαλιά. Αντίθετα, οι θρησκευτικές προσωπικότητες αμφισβητούνται εκ των έσω. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει εδώ και πολύ καιρό.
Σε μια επιστολή που έγραψε το 1988, ο αγιατολάχ Μονταζερί είχε ήδη επικρίνει τον Χομεϊνί για τις μαζικές εκτελέσεις κρατουμένων και πολιτικών αντιπάλων. Αυτή η προειδοποίηση απηχεί μια σύγχρονη και σημαντική θρησκευτική κριτική, ότι το Κοράνι δεν διδάσκει τη δολοφονία του ίδιου του λαού.
Από τη δεκαετία του 2000 και μετά, η θρησκευτική αντίθεση αυξήθηκε. Αρκετοί αγιατολάχ άρχισαν να αντιτίθενται στην παρουσία θρησκευτικών προσωπικοτήτων στα υψηλότερα επίπεδα της κυβέρνησης, υποστηρίζοντας ότι δεν πρέπει να αντικαθιστούν τους πολιτικούς. Στη συνέχεια, όλο και περισσότερες θρησκευτικές προσωπικότητες άρχισαν να καταγγέλλουν την ενδημική διαφθορά που είχε κυριεύσει το καθεστώς, καθώς και τη συνολική φτώχεια της χώρας.
Όλοι αυτοί οι παράγοντες έχουν αποδυναμώσει σημαντικά την εξουσία των μουλάδων. Επιπλέον, το 2018, σε ένα ιρανικό κρατικό μέσο ενημέρωσης, ο αγιατολάχ Τζαβάντ Αμόλι προειδοποίησε: «Προσοχή, γιατί αν το έθνος ξεσηκωθεί, ο λαός θα μας πετάξει όλους στη θάλασσα».
Ποια είναι η απάντησή σας σε όσους πιστεύουν ότι το Ιράν βγήκε από τον πόλεμο ισχυρότερο;
Για πολλά χρόνια, η Τεχεράνη επενδύει σημαντικά ποσά στα δίκτυα επιρροής της στη Δύση, και ιδιαίτερα στη Γαλλία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολλές δεξαμενές σκέψης και ακαδημαϊκοί εμφανίζονται υποστηρικτικοί απέναντι στο ιρανικό καθεστώς.
Στη συνέχεια, ορισμένα μέσα ενημέρωσης επηρεάζονται από την αφήγηση που προωθούν αυτές οι δεξαμενές σκέψης. Αυτή είναι μια ατυχής κατάσταση, αν σκεφθεί κανείς ότι πολλοί Γάλλοι διανοούμενοι έχουν συλληφθεί και φυλακιστεί από την Ισλαμική Δημοκρατία.
Βασίζεται η Τεχεράνη και στον αντιαμερικανισμό ορισμένων Γάλλων διανοουμένων για να προωθήσει την ατζέντα της;
Ο αντιαμερικανισμός είναι πράγματι η ρίζα κάθε κακού. Οδηγεί τόσο στην υποστήριξη του Βλαντίμιρ Πούτιν όσο και σε ακραίο εφησυχασμό απέναντι στο καθεστώς των μουλάδων. Είναι ένα συναισθηματικό και ιδεολογικό αντανακλαστικό που αναδύεται σε κάθε παγκόσμια κρίση.
Σύμφωνα με την Κεντρική Τράπεζα του Ιράν, ο πληθωρισμός έχει φτάσει το 77,2%, στο υψηλότερο ποσοστό από τον Β΄ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ΔΝΤ προβλέπει συρρίκνωση του ΑΕΠ του Ιράν κατά 6,1% για το 2026. Μπορεί η οικονομική κατάσταση του Ιράν να χαρακτηριστεί καταστροφική;
Αυτό είναι το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς. Το ριάλ, το ιρανικό νόμισμα, έχει καταρρεύσει. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, χρειάζονταν 1.450.000 ριάλ για να αποκτήσει κανείς ένα δολάριο.
Η παραγωγή πετρελαίου έχει επίσης μειωθεί σημαντικά. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, το Ιράν παρήγαγε κατά μέσο όρο 6 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα σε σύγκριση με τα σημερινά 4 εκατομμύρια.
Επιπλέον, μεταξύ 1979 και 2026, ο πληθυσμός υπερδιπλασιάστηκε. Με άλλα λόγια, ο κατά κεφαλήν πετρελαϊκός πλούτος των Ιρανών διαιρέθηκε δια του τρία.
Η Ισλαμική Δημοκρατία έκανε επίσης το λάθος να εγκαταλείψει τις εγχώριες επενδύσεις υπέρ της υποστήριξης συμμαχικών καθεστώτων, όπως η Δαμασκός, δημιουργώντας πληρεξούσιους, όπως τη Χεζμπολάχ, τις πολιτοφυλακές στο Ιράκ και τους Χούθι, και αναπτύσσοντας ένα πυρηνικό πρόγραμμα.
Η πτώση του καθεστώτος είναι πλέον αναπόφευκτη. Η κατάρρευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας θα αποτελέσει μέρος μιας σειράς προκαταρκτικών γεγονότων, ξεκινώντας με την ισραηλινή αντίδραση μετά τις 7 Οκτωβρίου και όλα όσα ακολούθησαν: τη σχεδόν ολοκληρωτική εξόντωση της Χαμάς, την κατάρρευση της Χεζμπολάχ μετά την έκρηξη των βομβητών και την εξάλειψη του Νασράλα, την πτώση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ και τέλος, τον θάνατο του Χαμενεΐ.
«Η πτώση του ιρανικού καθεστώτος μπορεί να έρθει μόνο εκ των έσω», δηλώσατε στο Radio J στις 16 Ιουνίου. Ποιες δυνάμεις της αντιπολίτευσης είναι ικανές να ανατρέψουν το καθεστώς, αλλά και να το αντικαταστήσουν;
Η δεξιά και η αριστερή αντιπολίτευση στο Ιράν είναι βαθιά διχασμένες. Αυτή η διαίρεση τροφοδοτείται από την ίδια την κυρίαρχη εξουσία.
Προσωπικά, πιστεύω ότι η αριστερή αντιπολίτευση, την οποία εκπροσωπεί το Εθνικό Συμβούλιο της Αντίστασης, είναι πιο ικανή να ηγηθεί του αγώνα κατά του καθεστώτος στο εσωτερικό της χώρας. Από την άλλη, οι μοναρχικοί αντιπροσωπεύουν ένα κίνημα ελίτ με ισχυρότερη παρουσία στο εξωτερικό.
Κάθε μέρα, χιλιάδες αριστεροί πυρήνες της αντιπολίτευσης που ονομάζονται μονάδες αντίστασης πραγματοποιούν ενέργειες κατά του καθεστώτος, συμπεριλαμβανομένης της πρόκλησης ζημιών σε δημόσια κτίρια με βόμβες μολότοφ ή της καταστροφής προπαγανδιστικού υλικού που εξυμνεί τους ανώτατους ηγέτες.
Καλύπτουν ολόκληρη τη χώρα και βρίσκονται σε επαφή με τον πληθυσμό. Δεν αποκλείεται μια μέρα να ξεκινήσουν μια άρτια δομημένη ένοπλη εξέγερση ικανή να ανατρέψει τους μουλάδες.
Συνέντευξη του Gérard Vespierre στον Julian Herrero, The Epoch Times France
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου