Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

Κυριακή μετά την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού – Ο δρόμος για την αληθινή δόξα



ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ : Μάρκ. η΄ 34 - θ΄ 1
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Γαλ. β' 16-20
  
  Λίγες μέρες πρίν, ἀξιωθήκαμε νὰ προσκυνήσουμε τὸν Ζωηφόρο Σταυρὸ τοῦ Κυρίου καὶ νὰ λάβουμε τὴ χάρη καὶ τὴν εὐλογία του. Ὁ Κύριος ὅμως δὲν μᾶς θέλει ἁπλοὺς προσκυνητὲς τοῦ Σταυροῦ Του. 
Μᾶς ζητᾶ νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε στὸ δρόμο τοῦ σταυροῦ καὶ τῆς θυσίας. 
Αὐτὸ ἀκριβῶς μᾶς λέγει στὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ ποὺ ἐπικαίρως ἀναγινώσκεται τὴν Κυριακὴ «μετὰ τὴν Ὕψωσιν»:

    Ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ μὲ ἀκολουθεῖ ὡς μαθητής μου, ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του κι ἂς
πάρει τὴ σταθερὴ ἀπόφαση νὰ ὑποστεῖ γιὰ μένα κάθε θλίψη καὶ δοκιμασία, ἀκόμα καὶ θάνατο σταυρικό, καὶ τότε ἂς μὲ ἀκολουθεῖ μιμούμενος τὸ παράδειγμά μου. 
    
Καὶ γιὰ νὰ βεβαιώσει τοὺς μαθητές Του ὅτι δὲν εἶναι μάταιες οἱ θυσίες αὐτές, συμπλήρωσε: Ὅποιος θέλει νὰ σώσει τὴν πρόσκαιρη ζωή του, θὰ χάσει τὴν εὐτυχισμένη καὶ αἰώνια ζωή. «Ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐ­­μοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗ­τος σώσει αὐτήν»· ὅποιος ὅμως θυσιάσει τὴ ζωή του γιὰ μένα καὶ τὸ Εὐαγγέλιό μου, αὐτὸς θὰ σώσει τὴν ψυχή του στὴ μέλλουσα ζωὴ καὶ θὰ κερδίσει τὴν αἰώνια εὐτυχία. 
   
 Εἶναι κάποιες φορὲς ποὺ ὁ καθένας μας ­ἔρχεται μπροστὰ στὸ φοβερὸ δίλημμα: νὰ μείνω πιστὸς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ διακινδυνεύσω τὴ θέση ἐργασίας, τὸ μέλλον τῆς οἰκογενείας ἢ ἀκόμη καὶ τὴν ὑγεία μου ἢ νὰ κάνω κάποια παράβαση τοῦ νόμου τοῦ Θε­οῦ, ὥστε νὰ ἐπιβιώσω μέσα στὶς τόσο δύσκολες καὶ πιεστικὲς καταστάσεις;... 
Στὴ δύσκολη αὐτὴ ὥρα τῶν ἀποφάσεων χρειάζεται τόλμη καὶ ἀποφασιστικότητα. 
Πίστη καὶ ἐλπίδα στὸν Κύριο, ὁ Ὁποῖος θὰ μᾶς δώσει δύναμη γιὰ νὰ σηκώσουμε τὸν σταυρό μας. 
   
 Πόσο ἐνισχυτικὰ εἶναι τὰ ἀπειράρι­θμα παραδείγματα τῶν ἁγίων μαρτύρων! 
Σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Εὐσταθίου*, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀνώτατος ἀξιωματικὸς τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ. 
Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ αὐτὸς καὶ ἡ οἰκογένειά του πίστεψαν στὸ Χριστό, πέρασαν ἀπίστευτες περιπέτειες! 
Ὡστόσο ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ ποτὲ δὲν τοὺς ἐγκατέλειψε.
 Κι ὅταν ὁ Εὐστάθιος, ἐπικεφαλῆς τοῦ ρωμαϊ­κοῦ στρατοῦ σὲ κρίσιμη μάχη, ἐπέστρεψε νικητὴς καὶ παρουσιάστηκε ἐνώπιον τοῦ αὐτοκράτορα Ἀδριανοῦ, δὲν δίστασε νὰ ὁμολογήσει μὲ παρρησία τὴν πίστη του, ἀρνούμενος νὰ θυσιάσει στοὺς ψεύτικους θεούς. Καὶ γιὰ τὴν ὁμολογία του αὐτὴ τὸν ὁδήγησαν στὸ μαρτύριο μαζὶ μὲ τὴ σύζυγο καὶ τὰ παιδιά του. 
Ἀνθρωπίνως θὰ λέγαμε ὅτι ἔχασαν τὴ ζωή τους. 
Στὴν πρα­γματικότητα ὅμως κέρδισαν τὴν ἀθανασία, τὴν αἰώνια μακαριότητα καὶ εὐτυχία. Κι αὐτὸ εἶναι τὸ πᾶν, ὅπως ἐξήγησε ὁ Κύριος στὴ συνέχεια τῆς διδασκαλίας Του:
  
 Τί θὰ ὠφελήσει τὸν ἄνθρωπο, ἐὰν κερδίσει ὅλο τὸν ὑλικὸ κόσμο, καὶ στὸ τέλος χάσει τὴν ψυχή του; 
   Ἤ, ἐὰν ἕνας ἄνθρωπος χάσει τὴν ψυχή του, τί μπο­ρεῖ νὰ δώσει ὡς ἀντάλλα­γμα γιὰ νὰ τὴν ἐξαγοράσει ἀπ’ τὴν αἰώνια ἀ­­πώλεια; 
  
 Νὰ εἶστε βέβαιοι ὅτι ­ὁποιοσδήποτε ντρα­πεῖ ἐμένα καὶ τοὺς λόγους μου μπρο­στὰ στοὺς ἀνθρώπους τῆς γενιᾶς αὐτῆς ποὺ ἀποστά­τησε ἀπ’ τὸν πνευματικό της Νυμφίο καὶ εἶναι ἁμαρτωλή, αὐτὸν θὰ τὸν ντραπεῖ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ θὰ τὸν ἀποκηρύξει ὡς ξέ­νο, ὅταν θὰ ἔλθει μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους περιβεβλημένος μὲ τὴ δόξα τοῦ Πατρός Του. 
  
 Καὶ ὁ Κύριος συνέχισε: Σᾶς λέω ἀληθι­νὰ ὅτι ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ στέκονται ἐδῶ οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν θάνατο, μέχρι νὰ δοῦν τὴ βασιλεία τοῦ Θε­οῦ νὰ ἔχει ἔλθει δυναμικὰ καὶ ἀποτελε­σματικά. 
(Πράγματι, μὲ τὴν καταστρο­φὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τοῦ ναοῦ της καὶ μὲ τὸν διασκορπισμὸ τοῦ Ἰσραήλ, καταλύ­θηκε ἡ παλαιὰ τάξη, ἐνῶ μὲ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θεμελιώθηκε, ὡς ἄλλη βασιλεία τοῦ Θεοῦ πάνω στὴ γῆ, ἡ Ἐκκλη­σία, μὲ τὴν ἀκατανίκητη δύναμή της). 
  Ἀξίζει νὰ ὑπογραμμίσουμε τὸν λόγο τοῦ Κυρίου ποὺ ἀναφέρεται σ’ αὐτοὺς ποὺ θὰ ντραποῦν νὰ ὁμολογήσουν τὸ ὄνομά Του, λόγος ποὺ ἀναμένει τὴν ἐπαλήθευσή του στὴ φοβερὴ ἡμέρα τῆς Κρίσεως. 
Εἶναι ἐντυπωσιακὴ ἡ ἀντίθεση καὶ δημιουργεῖ εὔλογη τὴν ἀπορία: αὐτὸς ποὺ ντρέπεται νὰ ζεῖ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ διστάζει νὰ ὁμολογήσει ὅτι εἶναι πιστὸς χριστιανὸς μπροστὰ σὲ συν­αδέλφους, συγγενεῖς ἢ ἄλλους ἀνθρώπους τοῦ περιβάλλοντός του, πῶς θὰ ἀν­τέξει τὴν ντροπή, ὅταν θὰ φανερωθεῖ ἡ διπλοπροσωπία του ἐνώπιον ἀνθρώπων καὶ ἀγγέλων;... 
Αὐτὸς ποὺ ἀρνεῖται νὰ σηκώσει τὸν σταυρό του καὶ παραιτεῖται ἀπὸ τὸν ἀγώνα, πῶς θὰ ἀτενίσει «τὸ σημεῖον τοῦ οὐρανοῦ», τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου, ποὺ θὰ προβάλει ὡς σύμβολο νίκης τὴν ἡμέρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας; 
Τί θὰ ἀπολογηθεῖ ἐνώπιον τοῦ Ἀρνίου, ποὺ θὰ φέρει τὰ σημάδια τῆς σφαγῆς, ἀλλὰ καὶ θὰ περιβάλλεται ἀπὸ τὴ δόξα τῆς μέχρι θανάτου ὑπακοῆς;... 
   Ἡ Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ποὺ ἑορτάσαμε τὶς μέρες αὐτὲς μᾶς ­ὑπενθυμίζει ὅτι ὅποιος θέλει νὰ ὑψωθεῖ, ὀφείλει πρῶ­τα νὰ ταπεινωθεῖ. Νὰ ἀκολουθήσει τὸν Ἐ­­­σταυρωμένο στὴ σταυρική Του πορεία, γιὰ νὰ συμμετάσχει στὴ χαρὰ καὶ τὴ δόξα τῆς Ἀναστάσεως. 

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”
*Ο Άγιος Ευστάθιος ο Μεγαλομάρτυς (20.9)
Η ιστορία του Αγίου Ευσταθίου, είναι από τις πιο περίφημες της χριστιανικής φιλολογίας. Κι αυτό δε ισχύει μόνο για την ελληνική γλώσσα, αλλά και στη λατινική, ακόμη και στη μεσαιωνική γαλλική ή άλλες νεότερες γλώσσες.

 Κατά την ιστορία αυτή, ο στρατηγός Πλακίδας, ενώ κυνηγούσε, είδε ένα ελάφι που μεταξύ των κεράτων του έφερε το Σταυρό, ενώ μια υπερκόσμοα φωνή, του Ίδιου του Κυρίου, καλούσε το στρατηγό να γίνει Χριστιανός.
Εν συνεχεία ο Πλακίδας και η οικογένειά του βαπτίσθηκαν Χριστιανοί. 

Λουσμένος με τη χάρη του Θεού πλέον ο Ευστάθιος έτρεξε ξανά προς το σημείο όπου είχε δει το όραμα. Εκεί, γονάτισε ευχαριστώντας τον Θεό. 

Άκουσε τότε την γνώριμη φωνή να του λέγει: “Ευτυχής είσαι Ευστάθιε, διότι δέχθηκες το σωτήριο Βάπτισμα. 
Να ξέρεις όμως ότι ο διάβολος θα σου κηρύξει σκληρό πόλεμο. Θα πάθεις όσα ο Ιώβ, όμως θα νικήσεις τον διάβολο. Αγωνίσου με ανδρεία Ευστάθιε. 
Η χάρη μου θα σε συνοδεύει εσένα και την συντροφιά σου και θα φυλάξει τις ψυχές σας”.

ΟΙ ΙΩΒΙΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ: Ο φθονερός Σατανάς άρχισε το “έργο” του. Χολέρα έπεσε στο μέρος εκείνο και δούλοι και συγγενείς του πεθαίνουν, ενώ το θανατικό εξαπλώθηκε και στα ζωντανά του. 
Εκείνος, δίνοντας κουράγιο στη γυναίκα του και στα παιδιά του, τους οδήγησε στην εξοχή.
 Στη διάρκεια της απουσίας τους όμως, κλέφτες ρήμαξαν το σπίτι τους. 
Έτσι από πλούσιοι έμειναν φτωχοί και αξιολύπητοι!

Έπειτα η οικογένεια κατευθύνθηκε με πλοίο στην Αίγυπτο. Ο πλοίαρχος όμως, με πρόσχημα την αξία των ναύλων, κατέβασε βιαίως αυτόν και τα παιδιά του στο πρώτο λιμάνι, κρατώντας τη σύζυγό του, Θεοπίστη. 
Τότε η οικογένεια έκλαψε γοερά για τον φοβερό χωρισμό. Στην άγνωστη χώρα, άγρια θηριά άρπαξαν τα δυο του παιδιά (Αγάπιος και Θεόπιστος). 
Ο Ευστάθιος κλαίγοντας, αλλά με θερμή προσευχήθηκε στον Κύριο λέγοντάς: “Κύριε, δός μου θάρρος και υπομονή. Θέλω και τώρα στις δύσκολες στιγμές να μείνω μαζί Σου, να είμαι δικό Σου. 
Κύριε μη με εγκαταλείψεις.
Προστάτεψε την γυναίκα μου και σώσε τα παιδιά μου. Βοήθησέ με να ξαναβρώ την οικογένειά μου”. Περπατώντας μέρες ολόκληρες, νηστικός, άυπνος έφθασε στην πόλη Βάδησσο. 
Εκεί ο Άγιος εργαζόταν για να βγάζει το ψωμί του. 

Στο μεταξύ τα δυο του παιδιά είχαν απελευθερωθεί απ' τα δόντια των θηρίων από κάποιους βοσκούς της περιοχής το ένα, και από απλούς αγρότες το άλλο. 

Αλλά και η γυναίκα του Αγίου γλύτωσε από την ατίμωση, διότι ο πλοίαρχος αρρώστησε βαριά την μέρα πού κατέβασαν τον άγιο και τα παιδιά από το καράβι και έτσι δεν έθιξε τη Θεοπίστη.
Όταν μάλιστα εκείνος επέστρεψε στην Πατρίδα του πέθανε.
 Ο Αυτοκράτορας Τραϊανός, χρόνια αργότερα, έδωσε εντολή να βρουν τον Πλακίδα για να είναι επικεφαλής στον πόλεμο κατά απειλητικών βαρβάρων, πράγμα που έγινε. 

Ο άγιος έδωσε διαταγή να στρατολογηθούν και νέοι στρατιώτες. Ανάμεσά τους ήταν και οι δύο γιοι του. 
Ο Άγιος σημείωσε μεγάλες επιτυχίες στην εκστρατεία του εκείνη. 
Μάλιστα περνώντας τον ποταμό Χρύσπη, έφθασε στην πόλη, πού ζούσε η Θεοπίστη. Έστησε, κατά θεία συγκυρία, την σκηνή του στον κήπο της Θεοπίστης, διότι αυτό ήταν κτήμα του πλουσίου, αλλά νεκρού ήδη, πλοιάρχου, πού είχε κατακρατήσει την Θεοπίστη. Εκεί, κατά Θεία Οικονομία η οικογένεια ξαναέσμιξε με χαρά.
ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: 
Μετά το επιτυχές τέλος των επιχειρήσεων ο Άγιος γύρισε θριαμβευτής στην Ρώμη. Στο μεταξύ, με το θάνατο του Τραϊανού στο θρόνο ανέβηκε ο χριστιανομάχος Αδριανός. Εκείνος τον υποδέχθηκε με τιμές και ζήτησε να θυσιάσει στον Απόλλωνα. Τότε ο Ευστάθιος, θαρρετά, ομολόγησε τον Ιησού Χριστό λέγοντας:
 “Είμαι Χριστιανός. Μην ελπίζεις από μένα θυσίες στα ειδωλικά ξόανα”.

 Ο Αδριανός διέταξε οργισμένος να του βγάλουν την στολή του στρατηγού ενώ όλη του η οικογένεια ήταν σταθερή στην πίστη. 

Έπειτα, τους έβαλε σε μια πεδιάδα κι άφησαν ένα λιοντάρι πεινασμένο. 
Το λιοντάρι τρέχοντας, τους έφθασε, αλλά γύριζε χαρούμενο γύρω τους σαν ήμερο σκυλάκι. 

Στη συνέχεια ο Αυτοκράτορας διέταξε και τους έβαλαν μεσα σε ένα διάπυρο χάλκινο βόδι. Προηγουμένως οι Άγιοι προσευχήθηκαν στο Θεό να τους δώσει δύναμη, ενώ ο Ευστάθιος ζήτησε από τους στρατιώτες να θάψουν τα σώματά τους όλα μαζί.

 Μετά τρεις μέρες άνοιξαν το χάλκινο βόδι κι είδαν έκπληκτοι ότι οι μεν ψυχές τους είχαν ταξιδέψει στις ουράνιες σκηνές των δικαίων, αλλά ούτε μία τρίχα δεν είχε θιγεί από τα λείψανά τους. 

Ο κόσμος, βλέποντας το θαύμα, φώναξε: “Μεγάλος ο Θεός των Χριστιανών.”! Οι χριστιανοί εκμεταλλευόμενοι τη σύγχυση, πήραν τα λείψανα των Αγίων και τους ενταφίασαν, κατά την επιθυμία τους, μαζί.

Η μνημη του μεγαλομάρτυρος Ευσταθίου και της οικογενείας του τιμάται την 20ηΣεπτεμβρίου.

http://aktines.blogspot.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου